Onderstaand muziekstuk is gedraaid tijdens de bevalling, het afscheid & crematie.

Origineel is van Ludovico Einaudi - I Giorni


Vrijdag 4 januari 2019 - Hoe het begon ..

 

Ik word wakker. Het is 08:47 uur. Niets aan de hand.

Steef is vanmorgen naar zijn werk gegaan, ik lig nog in bed een beetje door Instagram en Facebook te struinen.

Dibbs, 1 van onze katten, loopt te mekkeren voor onze slaapkamer deur. Zij vindt dat het tijd is om op te staan.

Even dacht ik terug aan afgelopen nacht, toen ik 2 x een rug kramp voelde, maar ik zocht er verder niets achter.

Heb de afgelopen maanden zoveel klachten gehad dat ik nu echt dacht: 'zal er wel weer bij horen'.

 

Ik ging gelijk vanuit bed even een wasje draaien, vaatwasser uit en inruimen en ineens voelde ik echt een gejaagd gevoel door mijn lijf gaan. Zo een bloedhete vloed door mijn lichaam en m'n hart ging tekeer. Ik stond er ook echt even bij stil en dacht: 'wat moet ik hiermee?' Ik ging naar de WC en zag 2 DRUPPELTJES bloed bij het vegen. Ik dacht toen nog: 'komt dit nu van 'voren' of van 'achteren'?!' Gelijk ging ik Steef appen. Die zei al: "bij zorgen gewoon de verloskundige bellen".

Even heb ik het afgewacht, ben nog een keer naar de WC gegaan en had geen bloed meer gezien. Tot dat ik om de 8 a 10 minuten een soort van menstruatie krampen voelde laag in m'n buik en dat straalde uit naar m'n onderrug. 

 

Het was inmiddels 13:10 uur en ik kreeg steeds de voicemail van de verloskundige. Rond 13:30 uur werd ik terug gebeld en ze zou gelijk even langskomen met een potje voor urine zodat ze die later kon laten controleren om blaasontsteking/urineweg infectie uit te sluiten. Tijdens het bezoek van de verloskundige kon ik haar duidelijk laten voelen wat er met mijn buik gebeurde als ik kramp had. Ze gaf al aan dat het wel echt mijn baarmoeder was die samenkneep, maar ik was de krampen niet aan het weg puffen en qua pijn waren ze op zich wel dragelijk dus zij dacht niet aan weeën.

 

Om 15:30 uur kon ik met mijn huisartsenpraktijk bellen voor de uitslag van mijn urine. Nog nooit in mijn leven hoopte ik op een blaasontsteking of urineweginfectie. Dan zou ik simpelweg een antibiotica kuurtje krijgen en dan was het hopelijk wel klaar.

Mijn urine was brandschoon. "SHIT" dacht ik. Ik zou mijn verloskundige bellen voor de uitslag. Inmiddels kwamen de krampen vaker en waren ze heviger. Om de 5 a 7 minuten. Steef was gelukkig onderweg naar huis. Paniek raasde door mijn lichaam. Wat als het écht al is begonnen? Wat als ik ga bevallen. NÚ? Ik ben vandaag pas 23 weken en 1 dag zwanger. Ze kunnen pas wat voor Frummel betekenen vanaf 24 weken!! Ik kreeg van mijn verloskundige te horen dat ik gelijk naar de verlos afdeling in het Flevoziekenhuis kon gaan. Ze wisten een beetje wat er aan de hand was en ze zouden daar op ons wachten. 

 

Om 16:20 uur kwamen we aan in het ziekenhuis. Inmiddels had ik, op de seconde, elke 1 minuut en 50 seconden een heftige kramp. Ik moest ze inmiddels ook weg puffen, want de pijn werd minder dragelijk.

We gingen naar een onderzoek kamer, mocht wederom weer in een potje plassen voor onderzoek en er kwam een co-assistente verhaal halen. Ondertussen hield ze haar hand op mijn buik om de krampen te voelen. 

Een paar minuten later kwam de arts binnen. Bekend gezicht voor ons. Dr. Ruiter hebben wij eerder dit jaar gezien bij een echo na onze miskraam. Ze komt binnen, zegt al; "Hey pechvogel.." Ja, dat zijn we ook écht. 

Bij de uitwendige echo was er niets bijzonders te zien. Frummel was blij, goeie hartslag, lekker aan het bewegen.

Bij de inwendige echo was het anders. Ik lag daar heel oncomfortabel. Voelde mij niet fris en met die krampen tussendoor was die houding met je benen in zo een standaard ook niet optimaal. 

Het moment dat zij de inwendige echo inbrengt, vergeet ik nooit meer.

Het eerste wat ze zei was: "Shit vrouw, dit is niet goed".

Die stoel voelde ik onder mijn lichaam verdwijnen, er was geen vloer onder mij te voelen, mijn hartslag ging naar 150 slagen per minuut, ik keek naar Steef en die trok wit weg in zijn gezicht. 

Ik vraag haar: "WAT is er?!" Ze draait het scherm en ik zie eigenlijk gelijk al wat er mis is. Ik heb ontsluiting.....

Mijn hoofd maakte overuren, ik voelde geen emoties meer. Zij was ondertussen aan het uitleggen wat ze zag. Ik hoorde alles in een echo vorm, heel ver weg. Ik keek haar aan, ik keek de co-assistente aan, ik keek Steef aan. Steef bleef, ondanks zijn stand van zijn ogen en lijkbleke huid, doorvragen wat er was, wat we konden doen. Ze was klaar met de inwendige echo, deed met een wattenstok nog een kweekje afnemen en toen verdween ze uit de kamer. 

Ik deed mijn broek aan, mijn sokken aan, voelde geen emoties. Ik voelde alleen dat ik lucht tekort kwam, dat ik de controle kwijt was over mijn ademhaling. Ik ging zitten op bed, Steef zit voor mij op een krukje, houdt mijn handen en buik vast en begint te huilen. Het komt keihard binnen. Zijn verdriet, het besef wat er net is gezegd. Schuld gevoel.

 

Ik word naar een andere kamer gebracht. Ik lig daar met een andere vrouw die zwanger is van een tweeling. Ik wil helemaal niet met een onbekende op een kamer. Ik wil niet mijn verdriet delen met iemand die ik niet ken. Ik wil niet dat Steef zo weg moet omdat er hier geen plek voor hem is. 

Af en aan komt er een verpleegkundige binnen voor het checken van mijn bloeddruk, mijn hartslag, mijn temperatuur. Even bloedprikken en een zetpil om m'n baarmoeder wat rustiger te krijgen. Ik moet formulieren invullen voor het geval dat ik met spoed geopereerd moet worden en moet kenbaar maken of ik BRMO/MRSA heb. Allemaal bekende dingen voor mij omdat ik in dit ziekenhuis werk.

 

Inmiddels is het 16:50 uur. Ik bel mijn moeder, omdat ik weet dat ze ook nog aanwezig is in het ziekenhuis voor haar werk. 

"Hi mam, kan je naar de verlos afdeling komen?" Je begrijpt dat mijn moeder in paniek schoot. Ik hoor gelijk aan haar stem dat ze in paniek is, dat ze angst voelt. Ze weet dat dit niet goed is. Nog geen 5 minuten later hoor ik haar voetstappen al door de gang banjeren. Haar blik in haar ogen... Een bezorgde moeder.

Steef heeft uitgelegd wat er allemaal is vertelt, wat er is gezien. Ik kon niets meer uitbrengen, was mij aan het focussen op de krampen die ik voelde. De krampen waren wel minder geworden, of voor mijn gevoel was het minder geworden want ik voelde op dat moment helemaal niets meer. Ik kon nog steeds niet huilen. 

De arts komt binnen terwijl ik net aan het bellen was met mijn verloskundige. Ik wilde haar toch even op de hoogte stellen dat het een goede zet was van haar om mij door te sturen. De arts kwam vertellen over wat er nu precies is gezien en welke mogelijkheden er waren. 1 ding was zeker: acute bedrust met ziekenhuisopname. Ze kwam met een aantal opties die we konden overwegen, maar we kregen niet gelijk de consequenties te horen. Maar goed ook, want alles ging nog steeds langs mij heen. Er werd gesproken over een hechting/bandje plaatsen, ook wel een cerclage genoemd. Echter mag dat alleen geplaatst worden als ze zeker zijn dat er geen infectie is. Ook werd er gesproken dat de krampen konden verdwijnen, loos alarm en hopen nog die 6 dagen vol te houden tot we sowieso de 24 weken zouden halen. 

 

Later die avond, toen wij naar een verlos kamer gebracht waren waar Steef ook kon blijven slapen, kwam de arts vertellen over de risico's van het plaatsen van een cerclage, mocht er geen infectie uit het kweekje komen. Ik had namelijk niet alleen ontsluiting, ik had ook een uitgezakte vruchtzakje van 4cm buiten mijn baarmoeder. Als dat vruchtzakje zou breken, dan is het gelijk einde verhaal, geen weg meer terug. Het risico was dus heel groot dat als de arts bij mij een cerclage zou aanbrengen dat het vruchtzakje zou breken bij het terugduwen de baarmoeder in. De kans dat het bandje plaatsen succesvol zou gaan was minder dan 50%. Ook werd ons vertelt dat als ik harde buiken zou krijgen na het plaatsen van het bandje, dat het bandje dan met spoed weer verwijderd moest worden en dat dan wéér de kans heel groot was dat het vliesje zou breken. We mochten er een nachtje over gaan slapen. Steef en ik hebben er maar 5 minuten over gehad en we waren er over uit: we gaan geen cerclage laten plaatsen. We laten het lot over aan Moeder Natuur. De kans is groter dat het tijdens de OK mis zou gaan dan dat Moeder Natuur nu zou zeggen: 'tot hier en niet verder'. 

 

Zaterdag 5 januari 2019

Het is middennacht. 01:33 uur. Nergens voel ik positieve gedachten. Ik voel weer emoties, maar het is alleen maar angst, paniek en verdriet. Nergens is er plaats voor een grapje. Iedereen voelt de onzekerheid. Wij, familie, vrienden, het personeel. In mijn hoofd speelt alles zich nogmaals af. Ik probeer het te analyseren. Frummel is druk in m'n buik, de krampen zijn wat afgenomen. Steef ligt gelukkig nu even te slapen. De uren zie ik, met open ogen, aan mij voorbij gaan. Inmiddels 05:16 uur en bedenk mij ineens: 'zou Frummel hier iets van mee krijgen? Zou hij bang zijn? Zou hij mijn angst voelen?' En dan: zou het een reden zijn geweest dat we nog geen kraamzorg geregeld hebben? Dat we nog niet begonnen waren aan de kinderkamer (die wij nog moesten bouwen)? Zou het allemaal een voorteken zijn geweest? 

Ik heb afgelopen 3,5 uur 2 x een krampje gevoeld die lang niet zo erg waren als wat ik eerder heb gevoeld. Ik word er wat rustiger van, maar nog steeds denk ik: 'dit is niet goed'. Het is niet oké dat dit allemaal gebeurd en dat we nog zoveel dagen moeten uitzitten tot er mogelijkheden zijn tot levensvatbaar voor onze kleine jongen.

Ik kan mij nu druk maken om de kleinste dingen: niezen. Ik wil NIET niezen. Dan komt er druk op mijn buik te staan, dan zakt het vruchtzakje nog meer, of erger nog: mijn vliezen breken!

 

De ochtend medicatie ronde komt langs. Het is 06:10 uur, heb 30 minuten even écht geslapen voor het eerst deze nacht. Gelijk kreeg ik de klap van de molen: het is allemaal echt wat er nu gebeurd. Het is geen nachtmerrie, het is real life. Wat nou als Frummel nu geboren wordt? Dan gaan wij veelte vroeg hem al noemen bij zijn echte naam. De naam die wij pas in april/mei aan hem willen geven.

 

Tijd voor weer een controle met een echo. Stabiele situatie. Ontsluiting is 2.3 cm en het vruchtzakje zit nog steeds op 4 cm. Voor de zekerheid moest ik nuchter blijven. We hadden nog niet met de dokter besproken dat we afzien van een cerclage plaatsen, dus tot die tijd hield ik mij koest qua eten en drinken. In de middag ontstonden er weer harde buiken. Mooi moment om de arts erbij te halen en aan te geven dat we het over laten aan Moeder Natuur. Dat wij geen risico's nu willen nemen en ook met het oog op de toekomst dat ik geen zwakke plekken aan mijn baarmoeder wilde toevoegen, vooral nu de prognose zo slecht is voor Frummel en de huidige situatie. De dag verliep verder rustig. Hier en daar wat harde buiken, een drukke Frummel in mijn buik, bezoek van familie en vooral veel bedrust.

 

Zondag 6 januari 2019

12:25 uur. Best oké geslapen beide, maar wat hebben we een onstuimige ochtend achter de rug. Rond 06:30 uur kreeg ik weer een zetpil om mijn baarmoeder rustig te houden. De avond ervoor had ik een zakje vezels gekregen voor mijn darmen, zodat ik niet darm krampen bovenop mijn baarmoeder krampen zou krijgen. Rond 07:15 uur werkte het zakje vezels wel en voor mijn gevoel is mijn zetpil er toen een deel weer uitgekomen. Of dit nu tussen mijn oren zit of dat het echt zo was: sinds 07:30 uur ontstond er een hele vlaag aan krampen/harde buiken/drukke Frummel. Frummel had iets nieuws bedacht: ik ga steeds met mijn voetje langs je baarmoedermond naar buiten trappen. Voor alle vrouwen die een spiraal hebben: het voelt als het plaatsen van een spiraal, dat elke minuut. Doordat hij dat zo vaak deed reageerde mijn baarmoeder door krampen te geven. Ik heb gehuild van de pijn, de krampen waren niet weg te puffen, Frummel zat zo laag in mijn baarmoeder, alles werd mij teveel. Arts kwam langs met echo en we zagen dat het vruchtzakje voor 2 cm extra buiten de baarmoeder lag. Met de kleine man was er niets aan de hand. Je zag heel duidelijk op de echo dat hij dus steeds met zijn voetje mijn baarmoeder uit ging en weer terug trok. Kliertje.

Ik heb 30 minuten lang op m'n handen en knieën gezeten, m'n billen de lucht in, in de hoop dat ik Frummel hoger in m'n baarmoeder kon krijgen, weg bij die uitgang. Helaas werkte het niet, ik zat te huilen en te puffen en niets werkte meer. Ik kreeg, voor het eerst in mijn leven, morfine. Niet perse voor mijn pijn, maar om Frummel wat rustiger te krijgen. Als hij namelijk zou stoppen met trappen bij mijn baarmoedermond, dan zouden de krampen ook minder worden. Ik vond het maar niets die morfine. Ik raakte deels controle over mijn lichaam kwijt, mijn reactie vermogen werd langzamer, ik voelde me totaal niet mezelf. Slapen lukte ook niet omdat ik het gevoel van die morfine echt niet prettig vond en Frummel was hooguit een uurtje wat rustiger. De rest van de dag was vermoeiend, onzeker, pijnlijk. M'n bed stond zo een beetje rechtop, m'n billen en benen de lucht in. Alles met de hoop dat hij zich wat gedeisd zou houden.

 

Maandag 7 januari 2019 - Naar WKZ ..

Weer een dagje dichterbij donderdag. Weer een dagje dichterbij de 24 weken grens. Niemand had met oudjaarsdag gedacht dat dit een week later allemaal gaande zou zijn.

Vannacht op de po de schrik van m'n leven. Ik had ineens zóveel bloedverlies. Ik kreeg gelijk een flashback naar 29 juli 2018, de dag dat ik een miskraam kreeg van onze Ukkepuk. Wat is dit heftig allemaal. Waarom moet dit allemaal zo zijn? 

Het is 06:40 uur, heb net mijn laatste zetpil gekregen en nog een zakje vezels. De medicatie voor mijn baarmoeder mag ik maar hooguit 3 dagen gebruiken omdat het anders de niertjes van Frummel aantast. Daarom is dit de laatste.

 

Om 11:15 uur kwam er een arts binnen en kwam ons even tussen neus en lippen door vertellen dat ik om 12:00 uur opgehaald zou worden door een ambulance en dat we naar het AMC zouden gaan voor een counseling en opname. BAM! Die kwam even flink binnen. We wisten dat 1 deze dagen een switch van ziekenhuis zou plaats vinden als voorbereiding op een bevalling vanaf 24 weken en dat onze kleine man dan als 'levensvatbaar' gezien zou worden, maar dit kwam even heel hard en (te) snel binnen. Ik raakte ook een beetje van mijn leg. Ik wist namelijk dat de kans nihil was dat Steef nu 's nachts bij mij kon blijven en dat vond ik een doodenge gedachte. Om 11:20 uur (5 minuten na het bericht van het AMC) kregen we een wijziging door: je gaat naar het WKZ in Utrecht. Oké?! Hoe zit dat?

Nu bleek in het AMC alleen plek te zijn voor een counseling gesprek maar niet voor een opname, in het WKZ wel. Nou, prima. Om 12:00 uur lag ik al gestrekt en vastgebonden in een ambulance, onderweg naar Utrecht. Frummel was rustig in m'n buik, soms een schopje of een flinke draai, maar hij deed het prima. Steef kwam met onze eigen auto erachteraan, met in ons achterhoofd dat hij die avond gewoon weer naar huis moest, iets waar ik nog steeds heel erg mee zat, waar ik heel verdrietig en angstig van werd. 

 

Om 12:31 uur was ik aangekomen in de kamer. De kamer waar alles zou plaats vinden waar wij nog niet op zaten te wachten. Gelukkig kwam 10 minuten later Steef ook al binnen lopen. Na wat gesprekjes met de verpleegkundige was het wachten op de gynaecoloog en neonatoloog. Wat een heftig gesprek en wat moesten we, wederom, bizarre en heftige besluiten nemen. 

Ze zouden direct beginnen met weeën remmers en om 00:00 uur stipt zou ik de eerste corticosteroïden injectie krijgen om de longen van Frummel te versterken. We moesten nu al bespreken wat wel en wat niet te doen als Frummel de bevalling zou overleven vanaf de 24 weken. Wel/niet reanimeren, wel/niet beademing toepassen, etc. Als ik de 24 weken zou halen: wel/niet keizersnede, wel/niet helpen tijdens de natuurlijke bevalling. Welke pijnmedicatie wil ik gebruiken? Morfine? Ruggenprik? Allemaal dingen waar we eigenlijk nog niet over na hadden gedacht maar we wel al een besluit over moesten nemen. 

 

Nadat we het gesprek achter de rug hadden was het tijd om infuus bij mij te prikken. De krampen kwamen weer vaker, paracetamol was uitgewerkt, m'n zetpil mocht ik niet meer. Een co-assistente deed haar best om een infuus bij mij te prikken. Tot 2 x aan toe is het niet gelukt. Ik werd gek in m'n hoofd onderhand. De krampen zette door, infuus prikken deed echt zeer. Wilde geen kracht op mijn buik zetten. De gynaecoloog lukte het ook al tot 2 x aan toe niet, dus werd er iemand van de anesthesie erbij geroepen. Gelukkig, haar lukte het wel. Voor 3 uur lang kreeg ik een versnelde dosis van de weeën remmers. Ik voelde al snel dat dit niets voor mij deed. De krampen werden erger. Bij de laatste echo in het WKZ die middag zagen ze dat het vruchtzakje niet nog meer naar beneden was gezakt, wel dat mijn ontsluiting inmiddels van 2.3cm naar 3cm was gegaan. Balen.

Het bed waar ik op lag was niet zoals in het Flevoziekenhuis. Dit was een echt verlos bed en ik kan dus niet het bed zo stellen dat m'n billen en benen wat hoger lagen. Ik voelde mij hier ook helemaal niet prettig bij want Frummel zat daardoor weer heel laag in mijn baarmoeder en dus kreeg hij de kans om weer lekker te trappelen bij m'n baarmoedermond. 

1 lichtpuntje van deze namiddag: er was geregeld dat Steef kon blijven die nacht. We zouden wel nog verhuizen naar een andere kamer, maar ik denk dat het personeel toen al meer wisten dan wij: het zou die nacht niet goed gaan...

 

Uren verstreken, weeën werden heviger, kwamen sneller op elkaar. Het begon met elke 30 minuten, al snel werd dat elke 15 minuten en voor we het wisten zat ik de ene na de andere wee weg te puffen. Ze werden ook echt pijnlijk, ik kreeg bovenbeen weeën en ik wist echt niet meer hoe ik moest liggen. Het besluit was ook genomen dat wij niet meer van kamer zouden wisselen. Steef die was aan het timen hoe snel de weeën achter elkaar kwamen en op een gegeven moment was het elke 1 a 3 minuten. De arts kwam langs. Ik wilde wel weten waarom die weeën remmers niets deden. Hij gaf een simpele en korte uitleg: "Als er bijvoorbeeld een infectie in je baarmoeder zit dan kan je medicatie toedienen wat je wilt, maar dan is je lichaam sterker. Als je lichaam het eruit wilt, dan kan je er niets meer tegen doen". 

Oke, we gaan hier dus al langzaamaan ervan uit dat het om een infectie gaat wat dit allemaal in gang heeft gezet. Het moet dan wel alleen in mijn baarmoeder zitten want uit mijn bloedafnames en urine onderzoeken komt niets van infecties naar boven.

 

23:52 uur. Weer een wee. Ik ben mezelf weer aan het voorbereiden op de pijn.... en ineens voel ik geen pijn meer. Ik voel dat het tussen m'n benen warm begint te worden, ik voel me leger worden. Ik weet het zeker: mijn vliezen zijn gebroken. Ik zei het hardop tegen Steef. Steef, die arme jongen. Hij dutte soms tussen m'n weeën door een beetje in slaap maar nu was hij goed wakker. Hij bleef maar aan m'n broek voelen, in de hoop dat ik het mis had. Inmiddels al op het belletje gedrukt om de verpleegkundige erbij te roepen, die was er vrij snel. Sylvia, lieve Sylvia. Ze kwam binnen en stelde zichzelf eerst nog netjes voor. Haar dienst was net pas begonnen. Ik kon alleen maar "sorry", "het spijt me", "het is allemaal mijn schuld", zeggen. Ik voelde mij kansloos. Alsof ik niet genoeg had gedaan om onze kleine Frummel binnen te houden. Steef riep alleen maar dat ik er niets aan kon doen, dat ik mij niet schuldig hoefde te voelen, maar ik kon niets anders dan dat. Mijn hoofd dacht alleen maar: 'kutwijf, je hebt gefaald!'

Dr. Daan kwam binnen. Het eerste wat ze zei: "Ik had jou vanavond eigenlijk niet willen zien".

Nee, ik jou ook niet lieve Nadine. Maar wat zijn wij blij dat jij er uiteindelijk wel was, samen met Sylvia.

 

Dinsdag 8 januari 2019 - Noah ..

Rond 00:15 uur werd er een echo gemaakt om te kijken hoe het in mijn baarmoeder eraantoe ging.

Zeker weten dat mijn vliezen waren gebroken. Kleine Frummel lag daar, zonder vruchtwater om zich heen.

Zijn hartslag was al gehalveerd, mijn kleine jongen. Hij zou de bevalling niet overleven.

Dr. Daan ging bij mij voelen en ik bleek al 7 a 8 cm ontsluiting te hebben en mocht bij een wee gaan meepersen. 

Dit ging zo tegen mijn principe in. Ik ben al 4 hele dagen mijn best aan het doen om NIET te persen, om alles weg te zuchten en te puffen en nu krijg ik ineens de taak om te gaan persen. HÓÉ pers je überhaupt? Ik wist het gewoon allemaal niet meer en de arts zei: "Je hoeft niet te persen, je mag het ook aan je lichaam overlaten. Het heeft geen haast, want jullie lieve zoontje gaat dit helaas niet overleven". De arts was zo lief. Zo behulpzaam. Samen met de verpleegkundige en Steef hebben ze mij er echt doorheen gesleept.

 

Er kwam een moment, zo een 3 uur na het breken van mijn vliezen, dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik perste mee tijdens een wee, ik heb elke positie aangenomen die ik kon bedenken. Ik heb gezeten, gestaan, gelegen, gehurkt. Niets hielp. Niets liet mij denken dat ik vooruitgang boekte. Ik wist gewoon NIET hoe ik moest bevallen. Ik had echt hulp nodig en die werd mij geboden.

Bij elke perswee die ik voelde zat de arts en de verloskundige mij aan te geven of dat de juiste manier was van persen of dat ik het toch anders moest doen. Inmiddels zat ik ook al op de 10cm ontsluiting en had Frummel dus echt genoeg ruimte om met zijn kleine lijfje naar buiten te komen.

 

Om 03:32 uur werd Noah zijn stuit geboren. Prachtig met zijn billen en 1 voetje zichtbaar tegen het vliesje aangedrukt. Ook zijn navelstreng was duidelijk te zien en kon de arts ook 100% aangeven dat Noah niet meer in leven was. Er was geen puls meer te zien. Precies 4 uur na het breken van mijn vliezen, om 03:52 uur is onze prachtige zoon Noah volledig geboren. Zo volmaakt, maar zo klein. We waren zo trots en tegelijkertijd zo intens verdrietig. Wij zijn ouders geworden. Ouders van Noah Harder. Ons eerste kind.

Noah Harder

08.01.2019

03:52 uur

600 gram, 30 cm

 

Noah heeft gelijk de volledige placenta mee getrokken. Ik was heel erg opgelucht want ik trok het niet om naar de OK te gaan om die te laten verwijderen. Gelijk kostbare momenten te verliezen met onze zoon. Steef mocht de navelstreng doorknippen, wat ik zo fijn en mooi vond. Net als ieder andere papa mocht hij dit doen en daarna werd Noah aan ons gegeven.

Hij was nog helemaal paars/rood, nog helemaal verfrommeld, maar zo verdomd mooi en perfect.

Terwijl wij aan het genieten waren van ons gezinnetje werd er bij mij lichamelijk gecheckt of er dingen waren waar nu iets mee gedaan moest worden. Omdat Noah nog klein was, was ik gelukkig niet uitgescheurd of iets dergelijks. Nog een klein pluspuntje in al deze narigheid.

 

Na een poosje gaf de verpleegkundige aan dat ze mooie afdrukjes van Noah zijn handen en voeten kon maken. Dat wilde wij natuurlijk heel graag en ik zei heel stoer tegen Steef: "Ga met haar mee, foto's maken etc". 

Ze zijn net een paar minuten de deur uit en de angst vliegt mij naar mijn keel: ik ben alleen...

Geen kleintje meer in mijn buik die ik voel bewegen, geen Steef, geen arts of verpleegkundige. Ik raakte in paniek.

Ik wilde bijna op het alarm knopje drukken en toen kwamen ze gelukkig alweer terug. Ze waren hooguit 15 minuten weg, maar het voelde langer dan die hele nacht, of eigenlijk zelfs langer dan alle afgelopen 4 dagen bij elkaar.

 

Uren gingen voorbij waarin wij samen met Noah hebben gezeten, hebben genoten, ons een gezin voelde.

Het voelde oprecht vertrouwd, heel gewoon, maar ook kwam elke keer de keiharde realisatie dat dit kleine ventje niet lang meer fysiek bij ons zou blijven. Niets aan Noah voelde onnatuurlijk, behalve dan dat hij niet ademde en dat hij klein was.

Hij was af, volmaakt. 10 vingertjes, 10 teentjes, mijn wipneus, alles klopte. Dit ventje is in onze ogen het mooiste kindje op de hele wereld!

 

Het was tijd om te douchen, op te frissen en wat te gaan slapen. Noah werd in een bak met water gelegd. Dat doen ze sinds kort vaker met stil geboren (prematuren) kindjes. De kleur van het huidje trekt bij en alles is een beetje op zijn plek gaan zitten, zoals het hoort. We hadden er bewust voor gekozen om Noah tijdens het slapen in een stilte ruimte te laten liggen. Zo konden wij even rustig proberen te slapen zonder de drang te hebben om continu naar hem te kijken. We wisten namelijk dat we hem een paar uur later gelijk weer bij ons konden krijgen. Zo konden ze ook gelijk een biopt onder zijn oksel nemen voor nader onderzoek.

 

We hebben ongeveer 2, 5 uur kunnen slapen en toen kwam de gynaecoloog van de dag daarvoor bij ons langs. Zij had natuurlijk bij de overdracht vanmorgen meegekregen wat er allemaal was gebeurd afgelopen nacht. Dit had niemand verwacht, dat het ineens zo snel zou gaan. We hebben alles nog eens met haar besproken, tranen rolden natuurlijk weer over ons gezicht. Het keiharde besef is niet te omschrijven. Ze gaf ons aan dat de placenta helemaal onderzocht gaat worden om te kijken of er iets te herleiden valt waardoor dit is gebeurd. Mijn vruchtwater rook anders dan dat het moest zijn, dus dat dit het eindresultaat is van een infectie in mijn baarmoeder komt steeds meer naar de voorgrond. Na het gesprek werd Noah bij ons terug gebracht. Wat heeft een paar uur in het water liggen hem goed gedaan! Wat hebben wij een prachtig kind. We hebben samen met Noah ontbeten. Hij lag gewoon lekker bij ons op bed terwijl wij een broodje zaten te eten. Alsof het normaal was. Alsof het zo hoorde. Zoals het had moeten zijn, elke dag.

 

Later die ochtend kwam Stichting Still langs. Dit zijn fotograven die stil geboren baby's op een prachtige manier fotograferen. 

Wij hadden Marcel als fotograaf. De meest bijzondere, meest tastbare foto's zijn hieruit gekomen. Kan niet anders zeggen.

 

Het was tijd om afscheid te nemen van onze zoon. We konden nog wel uren met hem blijven zitten in het ziekenhuis, maar het zou het er niet makkelijker op maken. Om 13:00 uur werd Noah weer terug gebracht naar de stilte ruimte en gingen wij onze spullen pakken om, met z'n tweeën, naar huis te gaan. Zo oneerlijk. We wilde niet met z'n tweeën naar huis, maar met z'n drieën. Allemaal levend en gezond. Ik zit in de rolstoel, Steef en ik zijn onderweg naar de auto vanaf de afdeling. Het kon ook niet anders, wat we zijn in een kinderziekenhuis, maar het is zo hard, zo confronterend, om al die zwangere vrouwen te zien, of blije gezinnen die hun kindje gezond en wel in hun armen hebben en onderweg zijn naar huis. Compleet. Zo oneerlijk...

 

We zitten in de auto en we proberen het ergens anders over te hebben. Eigenlijk is het niet eens verantwoord om te rijden als je met zoveel emoties in je hoofd zit. De rit naar huis duurde voor mijn gevoel langer dan de gebruikelijke 35 minuten. Ondertussen stromen appjes en belletjes binnen van familie die we zojuist op de hoogte hebben gebracht. Iedereen is van het veld geslagen, niemand had gedacht dat het toch nog zo slecht zou aflopen. Iedereen had hoop. De rest van de middag/avond hebben we in etappes bezoek gekregen van familie en vrienden. Een klein groepje van 17 man hebben wij continu op de hoogte gehouden van alle gebeurtenissen sinds vrijdag en die kwamen langs. We merkte al heel snel dat wij continu iedereen gingen troosten en dat wij zelf onze emotie niet konden tonen. Zodra bezoek weg was gingen bij ons de tranen pas weer lopen.

 

Woensdag 9 januari '19 - Uitvaart regelen ..

BAM! Wakker. We hebben wel geslapen, maar ik krijg mij toch een partijtje een klap van de molen toen ik wakker werd en mij realiseerde dat dit geen nachtmerrie is! Je begrijpt dat gelijk de tranen over mijn wangen stroomde en dat ik mij alleen maar in Steef zijn armen wilde wurmen en er nooit meer uit wil komen.....

We moeten naar beneden, we moeten een kaarsje branden voor onze zoon, we moeten zijn uitvaart regelen...

Waar begin je? HOE regel je een uitvaart? Voor je kind? Gelukkig hadden wij dat beide nog nooit gedaan, maar dit is zo een harde wereld. Vooropstellende dat wij het absurd vinden wat er aan prijzen worden gevraagd voor een mandje waarin je kindje hooguit 24 uur (in ons geval) ligt. €350,-  (!!) voor een badstoffen mandje.... HOE DURVEN ZE?!

De hele dag zijn wij bezig geweest met een uitvaartonderneming wat bij ons zou passen. Uiteindelijk hebben wij die, met dank aan een kennis die dit helaas ook heeft mee moeten maken, gevonden. Mees de Groot. Deze man heeft het allemaal zo snel en mooi voor ons laten verlopen. 

Om 16:15 uur hadden wij voor het eerst contact met hem en gaf hij aan zijn best te doen om Noah zo snel mogelijk op te halen in het UMC. Nog geen 50 minuten later belde hij ons op en kon hij ons vertellen dat Noah al bij hem in de auto lag en dat ze alweer onderweg waren naar Huizen. Wij hadden met hem afgesproken dat wij de volgende dag, in de avond, langs zouden komen om definitief, fysiek, afscheid te nemen van onze Noah. Ondertussen ontstond er een nieuwe, vervelende, bijkomstigheid. Ik voelde dat mijn borsten gevoeliger werden. Ik was hier al voor gewaarschuwd door de verpleegkundige: stuwing. HUP, strakke sport BH aan, niet aankomen, koelen en hopen dat het snel voorbij gaat.

 

Donderdag 10 januari '19 - Afscheid nemen ..

Definitief afscheid nemen. Wij dachten dat het normaal was om online iets te bestellen zoals een mandje waarin je kindje zou komen te liggen, maar de prijzen die wij door kregen (en dan ook nog echt voor iets wat helemaal niet bij ons paste) ging ons echt te ver. Dus wij zijn op pad gegaan naar, jawel, een tuincentrum. Daar hebben wij een prachtige houten schaal en takjes eucalyptus gevonden, een mooie hydrofile doek van de HEMA, een prachtige witte roos, 2 foto's van Steef en mij en een knuffeltje. Zo hebben wij alles bij elkaar gelegd, Noah in het midden in zijn quiltje van het WKZ. We hebben 's avonds heel rustig en vredig van hem afscheid mogen nemen. Dezelfde muziek stond op die we ook de hele bevalling op repeat hadden staan (Ludovico Einaudi - I Giorni), met z'n drieën, voor de laatste keer. Het was zo een mooi moment, vol tranen van trots maar ook ondragelijk veel verdriet. Nog een laatste knuffel en kus. Je mag gaan.

 

Vrijdag 11 januari '19 - Crematie ..

08:45 uur. Het moment dat jij gecremeerd werd. Steef en ik hadden allemaal dekens op de grond in de woonkamer gelegd, je kaars aangestoken, tussen tientallen kaarten en bossen bloemen die we afgelopen dagen hebben ontvangen. Net zoals 8 januari gingen wij samen met jou ontbijten. Ik kreeg alleen geen hap door m'n strot. Ik heb alleen maar in m'n hoofd gedacht aan jou, tegen Steef aan gelegen en gehuild. Het is zo definitief nu. Nooit meer fysiek in onze armen. Nooit gaan we jou uit je bedje pakken en tussen ons in leggen in bed, je gek maken met onze kusjes, je ruiken, je voelen. Voor 30 minuten lang hebben wij samen gezeten, in stilte. Ik kon alleen maar brabbelen dat je zo welkom was, dat je al zo geliefd was door iedereen. Dat we alles voor jou over hadden, dat je het mooiste geschenk voor ons bent. Ik heb in foetus houding gehuild, op de grond, op al die dekens, tegen Steef aan. En dan kijk ik naar Steef. Trotse papa. Hij heeft zoveel voor mij/ons gedaan afgelopen dagen. NIETS was teveel gevraagd. Ik ben zo dankbaar dat onze zoon zijn achternaam mag dragen. Voor altijd. En dat onze band sterker is dan ooit.

 

De dagen erna ..

 

De dagen kruipen voorbij. Inmiddels ben je thuis, in je definitieve urntje. We hebben een prachtig hoekje gecreëerd in huis waar we elk moment van de dag dat wij thuis zijn een kaarsje voor jou branden. Het hoekje waar ik minimaal 2 x per dag naartoe loop om jou goedemorgen en een slaap lekker kusje te geven. Het hoekje dat overspoeld is met tientallen kaarten, kaarten vol steun en liefde. Verschillende bloemisten komen dagelijks aan onze deur met gigantisch mooie bloemen, de postNL die elke dag de brievenbus vol duwt alsof het een scene uit Harry Potter is. 

 

De dagelijkse dingen moeten we inmiddels ook weer oppakken, zoals boodschappen doen. Gelukkig hoeven wij beide nog niet te werken. Iets waar we écht nog niet aan toe zijn. Beide hebben we nog niet de concentratie om serieus ergens bij te blijven. Soms is er een fractie van een seconde dat ik ben afgeleid en dat de rauwe, pijnlijke randjes minder voelbaar zijn. Maar al heel snel komt het besef weer binnen, knalt het in als een atoombom en ben ik niets meer waard. 

 

Ik heb enorm veel last van verlatingsangst. Zodra Steef alleen al naar de WC gaat, of gaat douchen, dan komen de muren op mij af, raak ik in paniek, voel ik mij leger dan leeg. Hij sport graag, vooral om nu te verwerken, maar ik kan het niet aan. Ik kan niet alleen zijn. Hij ging de deur uit en heb in foetus houding, in een dekentje gerold op de bank, gehuild tot het moment dat hij weer thuis kwam. Alles word donker om mij heen, geen getrappel in mijn buik van Noah, geen Steef, de enige die snapt hoe ik mij voel. Hoe moet dit straks als hij weer gaat werken? Het punt gaat komen, maar ik kan mij niet voorstellen hoe ik dat moet gaan doen.

 

Stuwing is gelukkig inmiddels weer helemaal verdwenen, mijn buik is weer helemaal plat. Alle spullen die door het huis lagen voor/van Noah hebben we in tassen gedaan en opgeborgen op zolder bij Steef zijn vader. We zullen alles bewaren, maar het doet teveel pijn om het elke dag te moeten zien.

 

Lieve, knappe Noah. Jij hebt ons ouders gemaakt. Jij hebt ons trots gemaakt.

Door jou weten we hoe speciale liefde voelt. Door jou zijn wij sterker geworden dan ooit.

Ik voel zoveel liefde voor jou, ik weet alleen niet waar ik ermee naartoe moet.

Ik loop over van liefde. Jou perfecte lijfje.

 

We missen je..

Maandag 4 maart 2019 - Dé uitslag ..

De dag van dé uitslag. Vandaag kregen we de uitslag van de placenta waaraan onderzoek is gedaan. 8 weken hebben we moeten wachten en eigenlijk vond ik het niet spannend tot eergisteren. Ik ben toch een beetje het vertrouwen in m’n lichaam kwijt geraakt door dit alles. Want waarom heb ik het niet duidelijk aangevoeld in die tijd? Waarom kreeg ik geen seintje van: ‘Yo, er is iets niet pluis. Doe er wat mee’. Misschien waren er genoeg seintjes maar dachten ik of de verloskundige dat het erbij hoorde. Nu wuif ik sommige gevoelens weg omdat die enge/rare gevoelens sterk naar boven komen wanneer ik weer eens een paniekaanval heb en stellen die gevoelens niets voor als ik mij oké voel. Maar goed.. ik mag weer een klein beetje vertrouwen krijgen in m’n lichaam want het bleek toch echt pure pech te zijn wat ons is overkomen. Er zijn infecties gevonden in de placenta, maar geen infecties die erop duiden dat ik er iets aan kon doen. En, iets waar ik heel bang voor was: het is niets genetisch. Het blijft gissen hoe het is ontstaan. OF ik had vroegtijdige ontsluiting en daardoor is er een infectie daar binnen gedrongen OF ik had eerst de infectie en daardoor heb ik ontsluiting gekregen. Beetje “wat was er eerder? Het kip of het ei?”. 100% duidelijkheid hierover zullen wij nooit krijgen, maar in een volgende zwangerschap kunnen ze wel uitsluiten of ik een verkorte baarmoedermond heb. Maar zoals de gynaecoloog zei: “Je hebt een hele mooie uitslag, in hoeverre het mooi kan zijn”. Niets laat blijken dat wij in de toekomst geen broertje of zusje voor Noah kunnen krijgen. Wel zullen er voorzorg maatregelen getroffen worden zoals een bepaalde injectie die ik wekelijks moet krijgen en krijg ik vaak metingen van de baarmoedermond etc. maar dat is het allemaal waard. Alles is mij waard om in de toekomst 2e x mama te worden maar dan van een levend en gezond kindje. Wij zijn heel erg opgelucht. Wij proosten op de toekomst. Een toekomst vol liefde en geluk. Wij proosten op elkaar. 

*

 

Ik hou ook een dagboekje bij via het kopje 'Dagboek'.

Zo hou ik iedereen een beetje op de hoogte wat er in mijn hoofd gaande is na de bevalling.

 

Reactie plaatsen

Reacties

Heleen
2 maanden geleden

Tranen van emotie rolde over mijn wangen bij het lezen van wat jullie is overkomen . Ontroerd door het schrijven erover . Ik kan jullie beide alleen maar heel veel liefde en Kracht toewensen en jullie Noah zal altijd bij en met jullie zijn ❤️... 😘

Laura
2 maanden geleden

Met tranen over mijn wangen jullie verhaal gelezen. Ik voel de pijn en het verdriet tijdens het lezen. Wat mooi en knap dat je dit zo allemaal kan delen naar de buitenwereld. Ik wens jullie nog heel veel sterkte en liefde toe.

Maartje
2 maanden geleden

Wat heb je dat mooi opgeschreven! Wat ontzettend verdrietig dat jullie dit is overkomen. Helaas zijn wij ons eerste kindje ook verloren na een zwangerschap van 20 weken. Ik lees dus helaas veel herkenbaars in jouw verhaal. Met name het niet alleen willen en kunnen zijn. Ik wens jullie heel veel sterkte en vooral liefde toe.

Eline
6 maanden geleden

Ik herken je verhaal zo. Onze dochter Lana is 29-09-2017 spontaan geboren met 22+6 weken. Na een half uur is ze in mijn armen overleden. Ik herken zoveel uit je verhaal. :( helaas heb ik daarna nog 2 x een miskraam gehad. Wij houden hoop op een regenboogbaby. 🌈

Sanne Schuurmans
6 maanden geleden

Lieve mensen, ik wens jullie veel sterkte toe voor de komende tijd. Mijn Noah is 13 jaar geleden in de zwangerschap overleden met 27 weken. Wat ken ik jouw verhaal! Sterkte! Denk aan jullie en aan Noah. Liefs Sanne, trotse moeder van Noah!

Djini
8 maanden geleden

Het is zo intens verdrietig en ik weet wat je door maakt mijn engeltje is ook alweer bijna twaalf jaar geleden.maar de pijn is nog zo vers voor mij mis hem ontzettend wens jullie veel sterkte en kracht

Frederique
8 maanden geleden

Tranen over mij wangen! Wat prachtig geschreven voor jullie lieve, mooie Noah!
Mijn hart huilt! Wat een verdriet!
Ik wens jullie zo ontzettend veel sterkte!
Woorden schieten te kort

Lisette
9 maanden geleden

Heel mooi geschreven. Wat een sterkte voel ik in je verhaal! Zo knap! Fijn dat jullie van die mooie foto's hebben van jullie lieve kleine Noah. Jullie zijn hele lieve ouders. Dit heeft hij absoluut gevoeld toen hij in je buik zat!

Wilma
10 maanden geleden

Tijdens het lezen voel ik gewoon de liefde die jullie hebben voor jullie Noah. Hoe welkom was dit mannetje.... Zo verdrietig dat het niet zo mocht zijn....
Veel sterkte voor jullie en heb vertrouwen dat jullie ooit een prachtig broertje of zusje voor Noah zullen krijgen.
Liefs, Wilma.