Lees hier gastblogs van andere sterrenouders.

Wil jij ook een gastblog schrijven? Klik dan op onderstaande button.

Je verhaal mag zo lang zijn als je zelf wilt en graag maximaal 3 foto's meesturen die bij je verhaal geplaatst mogen worden.


Mama Melanie - Mick*

Hi allemaal, mijn naam is Melanie en samen met m’n vriend Koen zijn we 30 oktober 2018, na een zwangerschap van 24 weken, de trotse papa en mama geworden van ons prachtige zoontje Mick. Helaas hebben wij met heel veel pijn in ons hart afscheid van hem moeten nemen.

 

Ik deel graag ons verhaal omdat ik merk dat ik zelf veel steun haal uit verhalen van lotgenoten. Ook hoop ik andere sterrenouders te inspireren met de verschillende blijvende herinneringen die wij na het verlies van Mick hebben gemaakt om Mick altijd, iedere dag opnieuw, te herdenken.

 

Ons verhaal:

18 juni 2018, de dag waarop we erachter kwamen dat ik zwanger was van ons eerste kindje, een magisch gevoel voor ons beide!

M’n zwangerschap verliep, op wat zwangerschapskwaaltjes na, ontzettend goed.

 

Bij 15 weken zwangerschap hebben we een pretecho gedaan en kwamen we erachter dat er een jongetje in m’n buik groeide. Vanaf dat moment begon m’n zwangerschap nog echter te worden en fantaseerde we samen over onze toekomst als gezin. Tijdens onze vakantie op Gran Canaria hebben wij de naam van onze grote trots bedacht: Mick!

 

Een aantal weken later, op 26 september 2018, hadden we de 20 weken echo. De dag waar puur geluk veranderde in veel zorgen en onzekerheid. Er werd bij Mick ontdekt dat hij te grote nieren had en amper blaasvulling. We werden direct doorverwezen voor  wekelijkse echocontroles in het VU en hier stortte, na een aantal onzekere weken, onze wereld in.

 

Na veel onderzoek kwamen de artsen erachter dat Mick een klepje in zijn plasbuis had die niet werkte. Daardoor kon het vruchtwater, dat een baby’tje gedurende de dag opdrinkt en ook weer hoort uit te plassen, geen weg naar buiten vinden. Vruchtwater stroomt na het opdrinken normaal gesproken door de longen, waardoor deze getraind worden, zodat een kindje bij de geboorte zelfstandig kan ademen. Dit gebeurde bij Mick niet meer en doordat al het vruchtwater achterbleef in zijn nieren, liep hij een long én nierafwijking op en bleek hierdoor niet levensvatbaar. Door een piepklein klepje, een “foutje van de natuur” zoals de artsen het omschreven, kon Mick niet bij ons blijven.

Uiteindelijk ben ik bij 24 weken zwangerschap ingeleid en op 30 oktober werd Mick na een heftige bevalling om 21:10 uur stil is geboren.

 

Mick is twee dagen bij ons thuis geweest om afscheid van hem te nemen en is op 2 november gecremeerd.

Nadat wij Mick, samen met onze naasten, onze laatste eer hadden bewezen met liefdevolle woorden en mooie muziek, verlieten wij het crematorium met lege handen. De plek waar wij definitief afscheid moesten nemen van ons eigen vlees en bloed, onze zoon, onze prachtige Mick. De tijd die daarna volgde was/is onbeschrijfelijk pijnlijk en verdrietig.

 

Koen en ik hebben in de maanden na zijn verlies verschillende blijvende herinneringen aan Mick gerealiseerd!

- Wij hebben samen een hele bijzondere urn laten maken. Een urn gegoten van onze handen, waarbij van ons beide één hand, een hart dragen waar uiteindelijk het as van onze Mick in is gekomen.

 

- Van Koen heb ik twee hele waardevolle kettinkjes gekregen. Eentje met een klein hartje waarin Mick z’n letter gegraveerd is en een kettinkje met een klein plaatje waar de hartslag van Mick in gegraveerd is. Op deze manier draag ik Mick z’n hart voor altijd dicht bij die van mij. Ik heb ze vanaf het moment dat ik ze kreeg, niet meer afgedaan en iedere dag geven ze me veel kracht.

 

- We hebben een gepersonaliseerde bewaardoos laten maken waar we alle waardevolle spulletjes van Mick hebben in gedaan, waaronder een aantal bijzondere geboortecadeautjes, de woordjes van de crematie, de ruim 100 kaarten die we na zijn overlijden hebben gekregen, echo’s, m’n negen (uiteindelijk ruim vijf) maandenboek, foto’s enz.

 

- M’n vader heeft samen met een geweldig lieve fotograaf van Stichting Make a Memory, na de bevalling honderden foto’s van Mick gemaakt en die zijn zo onbeschrijfelijk mooi!!! We hebben twee foto’s ingelijst en in de woonkamer opgehangen boven de eettafel. Een plek waar we iedere dag zitten en waar altijd een kaarsje bij de urn van Mick brand.

 

- We hebben van alle foto’s twee  fotoboeken gemaakt. Een kleine met tien foto’s, deze staat naast de urn. Iedereen die bij ons thuis komt mag en kan dit boekje pakken en doorbladeren. Het grote boek ie gevuld met alle foto’s, dit boek is confronterend maar ook onwijs mooi, echt een reis terug in de tijd, de tijd waar we vaak naar terug verlangen. Mick nog veilig in de armen van z’n papa en mama! Je ziet zoveel verschillende gevoelens in dat boek, puur geluk, trots, immens verdriet, diepe rouw... De beide opa’s en oma’s van Mick waren de hele dag in het ziekenhuis aanwezig. Zij staan daarom ook op veel foto’s en de liefde voor hun eerste kleinkind is zo puur. Als ik de foto’s van hen met Mick terug zie, raakt me dat enorm. Alle foto’s samen zijn onbeschrijfelijk waardevol.

 

- In het ziekenhuis hebben ze de handjes en voetjes van Mick in gips gedrukt (negatieve/diepe afdrukken). Deze afdrukken hebben we maanden later opnieuw laten gieten (positieve/bolle afdrukken). Deze “nieuwe” afdrukken zijn uiteindelijk in brons gegoten. Op deze manier kunnen we de handjes en voetjes van Mick in ons handjes houden en aanraken! Gips is een heel zacht en kwetsbaar product, deze bronzen afdrukken kun je eindeloos aanraken en zullen niet stuk gaan. Wij waren namelijk erg bang dat het gips ooit stuk zou vallen...

 

Al deze tastbare herinneringen zorgen ervoor dat het verlies van Mick iets 'dragelijker' wordt. En nee, zoals alle sterrenouders weten, maar wat vele mensen vaak zonder na te denken zeggen... Het verlies van een kind geef je geen plekje!!! Je moet er mee leren leven, die pijn voel je levenslang en voor rouwen staat geen tijd! Als ik voor mezelf spreek, leef ik met de dag, ik ga regelmatig stuk aan stomme, niet over nagedachte opmerkingen die mij heel erg raken. Ik ben niet meer de oude Mel, ik ben een onzichtbare moeder, en dat geeft een gevoel dat je geen enkele ouder gunt, maar helaas door veel te veel ouders gevoeld wordt. Ik ben net zo trots en praat net zo graag over mijn kindje als een moeder van een levend kind. Daarom zorg ik dat Mick iedere dag opnieuw benoemd wordt en vertel ik het liefst de hele wereld over hem! Want ondanks dat hij niet meer bij ons is, is hij er wel geweest, blijft hij voor altijd onze zoon en heeft hij bij ons en vele andere een onuitwisbare indruk achtergelaten! Mick mag nooit vergeten worden!

 

Inmiddels ben ik bijna 31 weken zwanger van een meisje, het zusje van Mick. Een zegen vanuit de hemel! Helaas zal ik nooit meer onbevangen zwanger zijn. Naast dat ik echt intens geniet van het opnieuw zwanger zijn en het vertrouwde getrappel in m’n buik vindt ik het ontzettend spannend, maar we blijven positief en gaan ervan uit dat Mick vanaf januari 2020 mag waken over z’n zusje! Helaas zijn er ook nu veel mensen die denken dat dan alles weer goed is... Dat wij straks een kindje hebben en daarmee alles is opgelost... Ook dat is moeilijk, want mensen zullen het goed bedoelen, maar Mick blijft altijd ons eerste kindje, hij is voor altijd een deel van ons gezin, hij wordt intens gemist! Ons gezin zal daarom ook nooit meer fysiek compleet zijn...

 

Mocht iemand van jullie meer informatie willen over één of meerdere van bovengenoemde tastbare herinneringen, mogen jullie uiteraard altijd contact met mij opnemen!

 

Veel liefs Melanie!

 

*

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Melanie haar Instagram pagina ❥


Reactie plaatsen

Reacties

Ruth
een dag geleden

Hoi Melanie,

Ik ken dit verhaal. Bij ons zijn ze er met 20 weken ook achter gekomen dat ik geen vruchtwater heb en het kindje een vergrote blaas heeft.. wat zo'n stom klepje wel niet met zich mee brengt, wat voor grote gevolgen dit heeft!!

Ik draag hem nu nog bij mij, ben inmiddels 32 weken zwanger en hij zal deze week gehaald gaan worden!

Lieve groet

Cynthia
een dag geleden

Prachtig verhaal heb je geschreven over jullie Mick. Lijkt een beetje op het verhaal van onze Bodi, alleen kwamen wij er pas met 35 weken achter. Is de afwijking die Mick had, niet erfelijk?


Mama Daisy - Delilah*

"Wat als ik een andere keuze had gemaakt?"

Deze vraag maalt al bijna 5 jaar door mijn hoofd.

 

7 November 2014 is onze tweede dochter Delilah* stilgeboren. Ik was 38 weken en 5 dagen zwanger.

De zwangerschap verliep, ondanks de standaard kwaaltjes, zo goed als vlekkeloos. Tot de 20 weken echo. Daar bleek dat Delilah een groeiachterstand had. Verplicht in de ziektewet, veel rusten (wat best lastig was met nog een dochter van 2 jaar oud in huis) en elke week op controle komen was het advies. Veel ctg’s, echo’s en navelstrengmetingen gehad. En met 34 weken was de groeiachterstand ingehaald!

 

 

Met 38 weken voelde ik wat minder beweging in mijn buik. Ik had er zelf totaal geen slecht gevoel over, dacht dat ze gewoon wat minder ruimte had. Het advies was om thuis het aantal bewegingen te gaan turven. Als dit minder dan 10x op een dag was, moesten we meteen naar het ziekenhuis komen. Dit ging 3 dagen prima, maar woensdag was ze wel erg rustig....en die dag voelt voor mij nog steeds als de dag des oordeels.

Woensdag 5 november 2014.

Ze was rustig, maar ze bewoog wel. De hele dag twijfelde ik of ik voor de zekerheid naar het ziekenhuis zou gaan. Maar als ze eenmaal bewoog was ze lekker actief, dus dan moest het wel goed zitten, toch? Ik had me voorgenomen om ‘s avonds in bed even af te wachten hoe actief ze zou zijn. Als ze dan lekker druk was, zat het goed. Dan had ze minstens 10x goed bewogen die dag. Zou ze rustig blijven, zou ik meteen naar het ziekenhuis gaan. Zo gezegd zo gedaan. En in bed schopte ze bijna door me heen! Ze was onwijs actief en mijn man en ik waren enorm opgelucht! 

Maar dat was 24 uur later wel anders toen we in het ziekenhuis lagen en staarden naar een scherm met een stil kindje. Ons mooie meisje Delilah* leefde niet meer. Haar hartje was gestopt met kloppen...

Bij de geboorte op vrijdag 7 november bleek ze een strakke knoop in de navelstreng te hebben. Waarschijnlijk is ze overleden in de nacht van woensdag op donderdag. En wat voel ik me daar nog steeds schuldig om!  

 

Want wat nou als ik die woensdag 5 november een andere keuze had gemaakt? Wat nou als ik wél naar het ziekenhuis was gegaan? Ik had al een slecht gevoel die dag, dus waarom heb ik daar nou niet naar geluisterd? Wat nou als ze ‘s avonds niet gewoon hard aan het schoppen was maar het een noodkreet was? Misschien was ze in paniek omdat ze geen zuurstof meer kreeg...

Rationeel weet ik dat ik geen fout heb gemaakt. Ik dacht oprecht dat ze ‘s avonds gewoon lekker actief was en ze zat door die bewegingen ook aan het minimum van 10x. Wat volgens de arts goed was. En zij is de specialist, dus ik vertrouwde op haar.

Maar emotioneel... dat is een heel ander verhaal. Ik ben haar moeder. Ik had haar moeten beschermen. Ik had mijn slechte voorgevoel - ook al was het maar heel even - meteen serieus moeten nemen en naar het ziekenhuis moeten racen! Dan hadden ze me misschien opgenomen en aan de 24-uurs ctg gelegd. Dan had Delilah* misschien al dipjes in haar hartslag laten zien en hadden ze misschien al gezien dat ze het zwaar zou krijgen. Misschien hadden ze dan een spoedkeizersnede gedaan en misschien had ze dan gewoon geleefd! Misschien...dat is het sleutelwoord. Want het zijn een hoop misschien-tjes. Misschien had ze helemaal geen afwijking laten zien en was ze alsnog binnen een paar tellen overleden door het plotselinge straktrekken van de knoop.

 

En door al deze onzekerheden probeer ik mezelf keer op keer duidelijk te maken dat ik zo goed mogelijk als ik kon gehandeld heb. Als ik maar een seconde had gedacht dat ze had kunnen overlijden, had ik meteen in het ziekenhuis gezeten. Alles om mijn dochter te redden! Maar ik wist het niet. Het voelde 1 dag even onzeker, maar nooit dacht ik dat ze dood zou gaan...mijn mooie perfecte meisje. 

 

Het is moeilijk om mezelf telkens te overtuigen dat ik zo goed mogelijk gehandeld heb. Het maakt dat ik als moeder soms erg onzeker ben. Ik was bij Delilah* de enige die eventueel kon aanvoelen dat het fout zou gaan, die haar kon redden, en ik heb gefaald. En ik ben bij mijn andere kinderen daardoor ook zó bang om weer te falen. Zo bang dat ik weer niet aanvoel dat iets gruwelijks mis zal gaan. Mijn moederinstinct heeft me enorm in de steek gelaten toen en sindsdien durf ik er niet meer op te vertrouwen. Iets waar ik de rest van mijn leven als mama aan moet werken. Want ik heb inmiddels nog 2 kindjes gekregen en heb nu dus 3 prachtige kinderen om voor te zorgen. En die hebben recht op een onbezorgde mama die zelfverzekerd is en weet dat ze een goede mama is. Maar dat is vaak verdomd moeilijk om voor elkaar te krijgen.

 

*

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Daisy haar Instagram pagina ❥


Reactie plaatsen

Reacties

Angelique
6 dagen geleden

Zo herkenbaar helaas😔, vooral dat misschien? en wat als? We zullen het nooit weten!

Heel veel sterkte😘


Mama Erica - Fenna*

Al jaren was de kinderwens groot. Eenmaal gestopt met de pil ging het helaas niet helemaal vanzelf. Ik kreeg geen spontane eisprong en moest aan de medicijnen en onderzoeken. Niet fijn, maar met die medicijnen ging het gelukkig wel snel. Na 2 maanden was ik zwanger. Eindelijk kwam onze grote wens uit. 

 

Wat is dat allemaal spannend zeg. Je durft bijna niet te hopen. Wachten tot de 12 weken voorbij waren en bij 15 weken de geslachtsbepaling. Ons kindje werd een meisje, wat waren wij blij! Uiteindelijk een goede 20 weken echo en vanaf toen dacht ik "Oké, het is goed. Ga genieten!" Ze liet zich elke dag goed voelen en dat was een heerlijk gevoel. 

Toen ik 22 weken zwanger was overleed oma. Op een mooie leeftijd van 90 jaar zagen wij het aankomen en toch ging het ineens allemaal erg snel. Een grote klap. Als je zo’n goede band hebt wil je diegene nooit kwijt. Die dag verloor ik beetjes bloed. Na een telefoontje met de verloskundige werd er vanuit gegaan dat het de spanning was. De volgende dag had ik geen bloedingen meer.

 

Maandag 2 oktober 2017 ging ik weer aan het werk. Even afleiding na het overlijden van oma. Het was fijn om even mijn gedachten te verzetten. De kleine liet zich ook die dag goed voelen en af en toe was het wat lastig door de druk tegen mijn ribben. 

Na mijn werk kwam ik thuis en werd ik overvallen door een zenuwachtig gevoel in mijn buik.  We hadden niks meer gehoord over de muziek die verstuurd was voor oma’s begrafenis die de volgende dag zou zijn.

"Wat als ze de bestanden niet kunnen openen? Ik krijg er buikpijn van." zei ik tegen mijn man. Hij probeerde mij gerust te stellen. Hij zou het nog een keer op sturen en voor de zekerheid op USB zetten mocht het openen niet lukken morgen. Toch maakte het mij niet rustiger had nog steeds een raar gevoel in mijn buik. Ik ben een paar keer naar de wc gegaan maar ook dat werkte niet. De pijn werd snel erger, ik kreeg het in vlagen en begon automatisch te puffen. Mijn man keek mij aan en vroeg of ik zeker wist of dit wel darmkrampen waren? "Wat anders?" zei ik. Stiekem wist ik denk ik dat het niet goed was maar het kon en mocht niet zo zijn dat dit al weeën waren!! Het leek hem verstandig de verloskundige te bellen, maar ik vond dat vervelend ’s avonds. Wat nou als het écht gewoon maar darmkrampen zijn? Hij was vastberaden om te bellen. Eenmaal een verloskundige aan de lijn had ze al snel door dat het nodig was. Ze was er met een kwartier. Ondertussen was de pijn niet meer te houden en was ik er ook van overtuigd dat het niet goed was. De verloskundige controleerde mij en het was duidelijk: ik ben aan het bevallen en dat gaat de kleine niet overleven met 23 weken en 2 dagen. Op dat moment zat ik in mijn eigen bubbel. De woorden kwamen allemaal binnen, maar de pijn was onhoudbaar.

Snel belde de verloskundige een ambulance die er gelukkig erg snel was. Tussen de weeën door snel op de brancard en snel naar het ziekenhuis. Er werd afgesproken dat de verloskundige achter ons aan zou rijden en als ik het niet meer zou redden ze dan onderweg stopten. Gelukkig heb ik het tot in het ziekenhuis vol kunnen houden en eenmaal daar heeft het toch nog wel even geduurd. 

 

Iedereen was heel rustig. Mijn lichaam zou wel aangeven wat het moest doen. Ik had continu zoveel persdrang, maar ik wist dat als ik zou gaan persen dit het begin van het einde zou zijn. Onze kleine meid zou het niet redden. Op een gegeven moment hield mijn lichaam het niet meer tegen en met 2 keer persen kwam onze dochter op de wereld.

We noemen haar Fenna Elisa. Een heel klein, mooi, mini meisje. Alles er op en er aan, zo mooi! Met een zacht huiltje liet zij zich horen. Maar er werd niks gedaan. Er werd meteen al verteld dat zij onder de grens van 24 weken zit en dat ze geen actie ondernemen om haar in leven te houden. Ze werd op mijn borst gelegd en zo mochten we, met zijn drieën, het laatste moment samen beleven. Het ging allemaal heel snel. Ze heeft niet lang geleefd. 

 

Die nacht mochten Remco en ik haar bij ons houden. Geslapen hebben we niet. We leefden in een nachtmerrie.
De volgende ochtend mochten we naar huis. Haar achterlaten in het ziekenhuis vonden wij vreselijk!
Met lege handen en een lege buik naar huis. Een onmenselijk gevoel. Thuis komen waar haar kamertje al bijna klaar was en zoveel spullen al voor haar klaar stonden. 

 

Tijdens de hele zwangerschap had ik al een vreemd gevoel. Ik heb bij verschillende mensen aangegeven dat ik een rare druk voelde onderin mijn buik. Ik kon soms niet normaal zitten want had het gevoel dat er iets in de weg zat. Helaas is er nooit goed naar gekeken en werd het altijd met bandenpijn aan de kant geschoven. Ik was nog nooit eerder zwanger geweest dus je gaat er van uit dat ze gelijk hebben. Achteraf bleek mijn baarmoederhals te zwak te zijn geweest.

 

8 maanden na ons grote verlies was ik opnieuw zwanger van een meisje. Zij is doormiddel van een cerclage en veel rust, gezond en voldragen ter wereld gekomen. Ze leek bij de geboorte enorm veel op haar grote zus. Er zal voor altijd een leegte in ons hart blijven, maar wat is het bijzonder om nu 2 prachtige meisjes terug te zien in 1. 

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Erica haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Erica
3 dagen geleden

Dank je wel Chimena.
Wat erg dat je het ook mee hebt moeten maken. Ze kunnen een zwakke baarmoeder vaak niet met zekerheid zeggen, maar ik zou zeker even vragen wat ze daar van denken.
Heel veel sterkte met jullie verlies!

Chimena
8 dagen geleden

Mooi geschreven. Mooie tatoeage ook. Ben 18 oktober 2019 jl. onze zoon verloren en herken me in die "bandenpijn" zal vragen aan de gyneacoloog of dit nog te achterhalen valt. Of het mijn baarmoeder hals is.

Erica
15 dagen geleden

Dank jullie wel! 😘😘

Mariët
15 dagen geleden

Zo ontzettend trots op jullie en jullie meisjes 💕✨

Esther Adolfs
15 dagen geleden

Mooi geschreven en zoo trots op jou


Mama Noortje - Liv *

Op 21 oktober 2017 hadden wij een geslachtsbepalende echo gepland staan. Eindelijk zouden we te horen krijgen of onze dochter een broertje of een zusje zou krijgen .

Noem het zweverig of onzin, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik uiteindelijk een meisje en een jongetje zou krijgen. Ik had heel sterk het gevoel dat ik dit keer in verwachting was van een meisje maar dat klopte niet. Het maakte mij bang, maar ik stopte dat gevoel weg en schoof het onder de noemer 'angst door eerdere miskramen'. 


En toen kwam de dag waarop ons acrobaatje, ons altijd actieve kindje, doodstil op het echobeeld verscheen. Ik zag het meteen, maar ik durfde het niet uit te spreken. Ik staarde wat voor mij uit terwijl de echoscopiste tevergeefs naar een hartslag zocht. Eindelijk vond ik de woorden: "Het is niet goed he?"
Nee, het was niet goed. Ons meisje leefde niet meer.

We kwamen in een nachtmerrie terecht. In een rollercoaster die ik mijn ergste vijand nog niet toewens. We brachten iedereen op de hoogte, verslagenheid overheerste. We huilden, we schreeuwden, we zochten naar woorden.. en we bedachten een naam.

Liefde, leven, Liv.


Op 23 oktober 2017 ben ik bevallen van ons veel te stille en veel te kleine meisje. Ze was met haar 16 weken al helemaal af en compleet, ze had alleen nog wat verder moeten groeien.
Liv bleek kerngezond, ze is overleden doordat de placenta niet goed doorbloed was en ze dus te weinig zuurstof kreeg.

Op Liv haar eerste jaardag was ik pril zwanger van ons regenboogje. Ik wist me met mijn gevoelens geen raad. Want zij was zo gewenst, maar dit kleine kindje in mijn buik ook.
Inmiddels heb ik geleerd dat dat mág. Dat deze gevoelens naast elkaar kunnen en mogen bestaan. Dat ik Liv mag missen en dat ik ons mannetje niet meer weg zou kunnen en willen denken. Dat dat mijn liefde voor haar niet minder sterk maakt.

Op 21 mei 2019 werd hij geboren. Ons regenboogje, onze zoon.

Op zijn geboortekaartje stond de tekst: "Als je naar de sterren kijkt, knipoogt er altijd eentje terug."

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Noortje haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Mama Maartje - Benja *

Het sterven van Benja was de geboorte van NEL Magazine. 

1 april 2018 overleed Benja. Onze zoon van twee maanden oud. Tijdens de twintig weken echo hadden we al iets gezien wat niet helemaal hoorde. Hij had een zwarte vlek bij z’n longetjes. De echoscopiste kon wel zien dat het vocht was en dat het daar niet hoorde, maar wat er verder aan de hand was kon ze mij niet vertellen. De echo was op zaterdag en tot dinsdag hebben we moeten wachten voordat we naar een ziekenhuis konden voor verder onderzoek.

Het waren de meest onzekere, angstige dagen uit m’n leven. Ik was zó vreselijk ongerust, zó vreselijk bang, bijna buiten proportioneel.Het leek alsof ik ergens onbewust al wist in welk drama dit zou eindigen. En wat hield ik al veel van hem. Wat vond ik hem mooi op de echo’s. Wat leek hij al veel op z’n broer. Wat er ook gebeurde: ik zou voor hem zorgen ongeacht wat hij zou hebben. Het maakte me niet uit. Maar na twee weken onderzoek, waarin er allerlei syndromen werden weggestreept, het vocht niet heel veel meer werd en we uiteindelijk in het LUMC belandde kregen we een 'soort van' uitslag. Het zou lymfevocht zijn dat aan het lekken was. Het komt vaker voor dat kindjes dit hebben. Het hoefde absoluut niet levensbedreigend te zijn en de artsen schatten de kansen groot in dat ons kindje een gezond leven tegemoet zou gaan. Alles zou goed komen.. dachten we.

 

Elke week hadden we een medische echo in het LUMC. Ik hield ook heel veel vocht vast en meerde keren werden we samen geopereerd. Met een grote naald werd en door ‘mij’ heen geprikt om zo ook bij Benja vocht weg te halen. Het was niet fijn, maar ik had er alles voor over om het hem zo comfortabel mogelijk te maken. 

Uiteindelijk werd Benja met 35 weken gehaald. Het zou kunnen dat hij wat moeite zou hebben met ademhalen en er was al een bedje voor hem gereserveerd op de Intensive Care, de baby NICU. Mijn vliezen werden om 7:00 gebroken om 15:21 was hij er. Hij was groot en slap. Ze legde hem op mijn borst maar het enige wat ik zei was: "Neem hem mee, neem hem mee en zorg dat hij oké is, ik wil niet dat hij stikt". Hij was oké. Hij had minimale beademing nodig. Hij was nog een beetje opgezet door al het vocht maar keek al parmantig om zich heen. Hij was er. Eindelijk, hij was er! Wat waren we blij. Elke dag ging het een beetje beter. Na een paar dagen mocht hij van de Intensive Care af en  naar de medium care. Op maandag, toen hij anderhalve week oud was, mochten we hem meenemen naar MCA in Alkmaar. Natuurlijk wilde ik hem liever meteen mee naar huis nemen, maar hij had nog wat moeite met ademhalen en ze wilden hem nog even in de gaten houden.

 

Zo ver is het nooit gekomen. Toen ik op maandagochtend de deur achter me dichttrok van onze kamer in het Ronald MC Donald huis om Benja op te gaan halen, werden we gebeld dat het mis was gegaan die nacht. Hij had het vreselijk benauwd gekregen en was weer naar de Intensive Care overgebracht. Het vocht bleek weer enorm toegenomen te zijn en er werd een nieuwe behandeling ingezet. Ze wilde gaan starten met een drain en medicijnen via infusen. Hij zou er minstens nog  drie weken moeten blijven. Ik stortte in toen ik dat hoorde. Nog drie weken op de Intensive Care? Hoe moest dat dan? Hoe moest ik dat doen met Boaz, mijn andere zoontje van toen vier. Ik had alles gegeven de laatste maanden, al die tijd geprobeerd om positief te blijven, maar nu was het op. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Maar waren het maar drie weken geweest. Die drie weken werden twee maanden waarin alles steeds slechter ging. Elke behandeling die ze startte had niet het gewenste resultaat. Ik heb doodsangsten uitgestaan. Elk dag stonden we op met de hoop dat het beter zou gaan die dag en elke dag werd die hoop de grond ingeboord. Het was slopend. Het was de moeilijkste periode uit mijn leven. Ik wilde dat ze me in coma hadden kunnen brengen en me weer eruit hadden gehaald als Benja helemaal beter was. Ik wilde er soms zelf niet meer zijn.

Op 1 april overleed hij. We waren erbij. Hij stierf in onze armen, heel vredig en rustig. En ondanks dat dat iets is wat je nooit, helemaal nooit wil meemaken, was het prachtig. Zo liefdevol, zo dankbaar dat hij bij ons is geweest twee maanden lang. Zo trots dat hij 'gewoon' dood was gegaan. Dat stuurde we ook naar de mensen:  “We did it, Benja is overleden, we zijn heel trots op ons drieën.”

 

Die liefde, die trots en die dankbaarheid is nooit meer weggegaan. Hoe vreselijk het ook was dat hij niet meer bij ons was, hoe erg we hem ook mistte, mijn liefde bleef groter dan het verdriet.
Ik ging niet standaard om met zijn dood merkte ik. In het begin maakte me dat in de war. En niet alleen mij, maar ook de mensen om mij heen. Want als je kind dood is, dan ben je toch in een nachtmerrie beland? Ik was dat niet. Ik was heel rustig, heel vredig, heel sereen. Was ik gek geworden? Was ik in shock? Had ik niet genoeg van Benja gehouden? Ik ging aan mezelf twijfelen. Totdat ik erachter kwam dat iedereen er op z’n eigen manier mee omgaat. Er is geen goed of fout. Je doet het op de manier die bij jou past. Dit is niet iets wat te regisseren valt, dit niet. Wat ik wel kon regisseren, was om dat duidelijk te maken. Ook aan de rest van de wereld. Hoe ik, of wij, omgaan met de dood van ons kind. Zoals de oneindige liefde en trots die we voor ons kind voelen, ook al is hij niet hier. Zoals zijn naam die we willen blijven horen, ook al hoeven we hem nooit meer te roepen. Zoals zijn jaardag die we willen blijven ‘vieren’ ook al kan hij geen cadeautjes uitpakken. Voor ons is hij er nog gewoon en we zijn net zo trots op hem als op ons levende kind. 

 

Dit alles heb ik proberen uit te leggen in een magazine. NEL Magazine. 'Never Ending Love'. Ik heb mijn baan opgezegd en al mijn tijd en energie in NEL Magazine gestoken, zonder dat ik een idee had of het uitgebracht zou gaan worden en of het financieel zou lukken. Maar wat bleek: er was interesse! En nu een half jaar later ligt NEL Magazine in de winkel. Samen met een Facebookgroep van ruim 450 ouders hebben wij dit neergezet. Om een heleboel redenen maar vooral om taboes te doorbreken, om informatie te geven aan iedereen die er van dichtbij mee te maken krijgt. Om te laten zien welke emoties er allemaal bij komen kijken. Om te laten zien hoe we graag willen dat de omgeving op ons reageert, om elkaar en alle ouders die hier nog mee te maken gaan krijgen, tot steun te zijn en om de verhalen van onze kinderen te vertellen.

Meld je aan bij onze facebookgroep www.facebook.com/groups/nelmagazine om te helpen bij de inhoud voor de volgende editie van NEL Magazine. 

NEL Magazine is vanaf 15 oktober 2019 te koop in de Bruna, Ako, Superunie, The Readshop, Primera, Albert Heijn en online via www.nelmagazine.nl 

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Maartje haar Facebook pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

ellen de wit
een maand geleden

Wat heftig, ik snap dat je helemaal instortte. Wat een prachtig mannetje. Dikke knuffel en super dat je NEL bent gestart! x


Mama Lau - 6 stralende sterretjes *

Stel: Je zit op de bank. De tv staat als een soort schemerlamp aan, want je hebt alleen maar oog voor je telefoon. Je scrolt op Facebook of Instagram langs alle berichtjes. Je reageert wat, liked her en der, maar dan kom je een berichtje van mij tegen. En ja het gaat alwéér over één van mijn dode baby’s. Dat is moeilijk, dus je leest het niet eens, scrolt door en liked gauw een foto van een man met een kunstgebit en een filmpje van een kat die in het water valt, deel je met veel lachende emoticons. Oh, vergeet de foto van het eerste tandje van Jantje er niet op te zetten! 

 

Misschien ben je nu al gestopt met lezen van dit bericht, misschien ben je geprikkeld om verder te willen lezen. Misschien haak je hier alsnog af, helemaal goed. Steek vooral je kop maar in het zand en like of reageer maar vooral op de onzin op Facebook of Instagram. Prima hoor. De ‘zin’ doet er toch niet toe. Ik ben het gewend. Het gaat immers alleen maar om een dode baby. MIJN dode baby. Niet belangrijk. Big deal. Dat filmpje van die kat is véél belangrijker. Ik snap het. Hilarisch. Ja, ik moest er ook om lachen. En dat tandje, wat een mijlpaal!

 

Of ik boos ben? Nou, dat is al niet meer de juiste benaming. Ik ben het boos zijn inmiddels voorbij, ik ben woedend en ik ga hieronder uitleggen waarom. Ik verloor voor de zesde(!) keer mijn baby en van de honderd mensen die ik op de hoogte bracht van mijn verlies, reageerde nog geen kwart. Ja, ik heb het bijgehouden. De helft van dat kwartje kon er een soort van niet onderuit om te reageren, want die appte of belde ik, of staat écht heel dicht bij mij, maar de rest kreeg het per mail, Facebook of Instagram te horen. Driekwart had kennelijk moeite met het typen van het woord ‘sterkte’ of ‘gecondoleerd’. En dat terwijl ik het je gemakkelijk gemaakt heb. Hoe makkelijk is het om dit digitaal te doen? Je ziet mij niet, je hoeft niet op eventueel gejank te reageren, alleen te typen. S-T-E-R-K-T-E. Zo, viel dat even mee.

 

Ik vind het eigenlijk shockerend. Ik vraag mij af in wat voor maatschappij we leven. Het lijkt zo te individualiseren. Struisvogelpolitiek? De dood is moeilijk, dus daar doen we niks mee. Ja, de dood van mijn opa is natuurlijk wel erg. Jeetje zeg 78, die kende je je hele leven al. Je baby ken je niet, dus wat is het probleem? Wat dacht je van empathie? Wat is dat dan? Oh, je invoelen in iemand. Bah! Dat is lastig. Eng! Daar beginnen we niet meer aan. Want jakkes, praten over die dode baby en iemand die misschien wel gaat huilen. Stel dat je dan niet weet wat je moet zeggen. Nee, daar begin je niet aan. Zou ik ook niet doen. Huilen, nee, emoties zouden verboden moeten worden.

 

Toen ik mijn eerste, mijn Emma, verloor stond het huis vol kaarten en bloemen en werd er eindeloos berichten gestuurd. Een week, misschien twee, want daarna is het net als het overbrengen van een nieuwjaarswens. Dat moet je na een week ook echt niet meer doen. Half januari zeg je geen “de beste wensen” meer, dus waarom zou je dat bij een overleden kindje wel doen? Die is dood. Die baby gaat toch nergens meer naartoe. Toch?! Ja, ik snap het wel hoor. En je moet er ook vooral niet meer over beginnen, want ik moet door. Mijn baby, mijn vlees en bloed, moet ik maar vergeten. Een plekje geven, of zo. Of misschien zul je zeggen dat mijn baby nu beter af is, in de hemel, bij God. Was ik dan niet goed genoeg? Kon ik dan niet voor mijn baby zorgen? 

 

Na het verlies van mijn tweede, mijn Lieke, kreeg ik ook bloemen, véél minder dan bij Emma, maar dat was mijn eigen wens. Mijn mailbox ontplofte, de kaartjes waren nergens meer neer te zetten en wederom kreeg ik een week lang lieve berichtjes. Daarna weer de bekende ijzige stilte. Oh en soms wel dat het nog even kort aangehaald wordt, maar dat je er eigenlijk niet over mag praten. Of de bekende “Alles goed?” en als je dan zegt dat nooit alles goed kan gaan, of dat het moeilijk is, dan ga je daar echt niet verder op in. Straks staat de gruwel EMOTIE weer voor je neus. Ieuw! Je moet er vooral ook niet over praten, want ik krijgt de baby er niet mee terug. En het verdriet duurt ook erg lang, daar moet ik niet in blijven hangen. Nee hoor. Het verliezen van een baby is te vergelijken met breken van een bordje, toch? Weggooien en voor een nieuwe gaan.

 

Gelukkig kan ik zwanger raken, dat omdat ik nog jong ben. Bedankt voor de opbeurende woorden waar ik geen ene reet mee kan. Gericht vragen is al helemaal uit den boze. Poeh hè, stel je voor dat ik je vertel hoe trots ik op het mini-mensje ben dat ik baarde. Levenloos, maar wel trost. Het was een echt miniatuur mensje. Stel je voor dat er een traan uit mijn oog rolt... Is dat even creapy! Kijk, dat ik er een warm gevoel van krijg als ik eindelijk iets over mijn overleden baby kan delen, dat is niet belangrijk. Ben je mal, gelukkig heeft Jantje niet zoveel last van zijn tandje. Duimpje omhoog en een reactie: “Jantje groeit snel zeg! Wat een lekker ding!”. Verder is het ook niet confronterend hoor, die tandjes van Jantje, maar ja. Ik lijd wel aan de ziekte die Empathie heet. Dus ik snap dat het tandje van Jantje zo belangrijk voor je is. Een mijlpaal die mijn kindjes niet zullen behalen.

 

En nu, na het verlies van mijn zesde kindje, mijn Elize, is het helemaal om te huilen. Van de mail aan zo’n zestig adressen kreeg ik vijf reacties, om even een klein, concreet voorbeeld te noemen. Word je er soms gek van? Of moe? Denk je “Oh nee! Komt ze weer met haar/een dode baby.”? Nee, ik snap het. Ik heb hetzelfde gevoel hoor, want ik heb weer een dode baby. Weer een heleboel toekomstplannen naar de klote en kleertjes voor Jan met de korte achternaam gekocht. Wéér een teleurstelling, ontzwangeren, lekkende borsten voor niets, geen vertrouwen in mezelf en ga zo maar door. Maar ja, daar hebben jullie geen last van. Mazzelaars. Jullie slapen gewoon nog prima. Jullie scrollen door alsof je neus bloed, maar oh wee als niemand reageert op het kattenfilmpje dat je deelde... Of het eerste tandje van jullie bink van een Jantje. Nee, mijn dode baby is niet belangrijk. He-le-maal waar.

 

Zo, ben je nog aan het lezen, dappere dodo? Applaus voor jezelf. Applaus voor je interesse in mijn frustratie. Waarschijnlijk heb je dus de ziekte Empathie ook. Hebben wij dat. Misschien voel je je wel aangesproken. Wie de schoen past, trekt hem aan. 

Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?

Oke... En weer rustig.

 

Ik heb dit bovenstaande in één ruk, in een boze bui geschreven. Het gaat mij er niet om dat ik bedolven wil worden onder de reacties, kaartjes en berichtjes, dat ik helemaal het hemd van mijn lijf gevraagd wil worden. Nee, echt niet. Dit bovenstaande is slechts een constatering en deze constatering doet onwijs veel zeer. En juist doordat ik de ziekte Empathie heb, wéét ik dat het lastig is. Wat zeg je nog tegen iemand waarbij voor de zesde keer het babygeluk niet goed afgelopen is? Wat moet je reageren wanneer je je huilerige Jantje in zijn bedje hebt gelegd en ik wanneer je lekker op de bank zit, een foto van mijn kindje plaats. Ik wil niet zielig doen. Ik wil mensen wakker schudden. Althans, een poging doen. Ogen openen. Vertellen dat ik óók moeder ben, óók ‘recht’ heb op liefde voor mijn kindjes. Helemaal wanneer ik het je zo makkelijk maak. Stuur een emoticon. Een hartje, sterretje, huilend poppetje. Doe iets. Een klein gebaar waarmee je alleen maar een hele verdrietige moeder een warm hart mee bezorgt. Oh, en mocht je het aandurven om persoonlijk te reageren... Alles is goed. Ik vind het knap van je. Dapper dat je het durft. Zeggen dat je niet weet wat je moet zeggen zegt al genoeg. Ik vind het fijn. Vraag door als je durft, ik kan heus inschatten wat ik wel en niet kan vertellen, of kwijt wil. Trouwens, ik kan heel goed een masker opzetten en tranen wegdrukken voor later, dus wees niet bang dat je met een piepend snotmonster opgescheept staat. Mocht ik toch gaan huilen, dan is dit waarschijnlijk gewoon puur door het feit dat iemand mijn kind liefde geeft door erover te beginnen of door te vragen hoe het met mij gaat. Laat je er niet door weerhouden om het te vragen of om erover te beginnen, mijn tranen richten jou geen schade aan. Ik ben degene met uitgelopen mascara.

 

Emoties mogen en daarmee uit.

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten aan mama Lau ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Chimena
6 dagen geleden

❤🧡💛💚💜💙🖤

Bonsje
6 dagen geleden

Jeetje...ik heb het hele verhaal gelezen. Ademloos, verdrietig, dankbaar dat mijn kind leeft...na alles. Maar vrouw, mama van .... wat een verdriet! Niemand, niemand zou dit mee moeten maken. Ik heb de woorden niet om je te troosten. Je hebt recht op je boosheid en inktzwarte rouw... sterkte... heel veel sterkte!

Daphne
21 dagen geleden

💫❤️

Wilma
een maand geleden

Lieve mama Lau,

Ik ken je niet, en heel toevallig lees ik je verhaal.. onvoorstelbaar veel verdriet.. lieve mama Lau.. ik wil je alle goeds wensen.. en een enorm dikke knuffel..

Betty
een maand geleden

Lieve mama

Mijn oma hart huilt als ik jou verhaal lees.

Sterkte 😘

Bernadette
een maand geleden

Lieve Mama Lau,
Ik ken je niet, maar denk aan je.
Veel sterkte!♡♡♡♡♡♡

Pau
een maand geleden

Lieve mama Lau,
Wat een enorm verdriet, 6 kindjes verliezen wat een onvoorstelbaar groot verdriet moet dat zijn.
Helaas is wat je schrijft over het gebrek aan empathie en steun vanuit je omgeving, zo ontzettend herkenbaar.

Er zijn helaas maar verrekte weinig mensen die aan doodgeboren kindjes (blijven) denken en ze durven te benoemen. En dat maakt het gemis eenzaam.

Heel veel sterkte. En hoewel het het gemis om je 6 kindjes nooit zal verminderen, hoop ik enorm dat er in de nabije toekomst een levend kindje mag komen, dat je met trots en liefde kan vertellen over zijn/ haar ‘grote’ broers en zussen.

Tamara
een maand geleden

Sprakeloos en verward heb ik deze blog gelezen. Niet door de inhoud van deze mama maar om hoe mensen kunnen reageren. Empathie is dus blijkbaar heel ver te zoeken. Lieve mama van 6 prachtige kindjes een hele dikke knuffel en heel veel respect hoe je dit op papier zet. Ik hoop dat je nooit zal genezen van de ziekte die jij empathie noemt. Het maakt je een mooie mama. 😘

Janet
een maand geleden

Streep hun naam niet door
al zijn zij tot stof vergaan.
Streep hun naam niet door
alsof zij nooit hebben bestaan.

’t liefste dat ik heb bezeten
’t toekomstbeeld van mijn bestaan.
Vraag me niet dat te vergeten
en gewoon weer verder te gaan.

Want ik wil wel verder leven
maar ik weet niet hoe dat moet.
Ik hoor bij hen die achterbleven.
Overleven vergt veel moed.

Streep daarom hun naam niet door.
Noem hun naam en laat me weten
dat ook jij niet zult vergeten.
Zo alleen kan ‘k verder gaan.

Anne
een maand geleden

❤️


Mama Emilie - Chloë *

Op 17 december 2018 deed ik 's ochtends voordat ik mijn zoontje Silvan naar school bracht een zwangerschapstest. Ik verwachte er niet veel van want ik had al een paar dagen wat menstruatiepijn en ging er vanuit dat het wel zou doorzetten. Terwijl ik mijn tanden aan het poetsen was verscheen er een tekstje op het scherm: 1-2 weken zwanger. Ik kon m'n ogen niet geloven en had gelijk foto's gemaakt van de test en die naar m'n vriendinnen gestuurd. Die waren super blij en ik moest moeite doen om het Silvan nog niet gelijk te vertellen. Daar wilde ik nog even mee wachten en ik wilde het op een speciaal moment vertellen. 

Onderweg naar school kreeg ik een geniaal plan over hoe ik het mijn vriend Brian zou vertellen. De week erop was het Kerstmis en ik wou een doosje maken met daarin een rompertje, slofjes en natuurlijk de positieve test. Nu moest ik alleen nog een week lang m'n mond proberen te houden.. Dat is mij met moeite gelukt. Tussendoor heb ik nog wel iets van 6 extra testen gedaan omdat ik zo bang was dat het alsnog fout zou gaan want de zeurderige buikpijn bleef ik houden. Maar elke keer knalden de streepjes van de test af en eindelijk was het dan 1e Kerstdag. Uiteindelijk had ik alle testen maar in het doosje gedaan! Kon mij het schelen..

 

Ik had een kerstontbijt gemaakt en het doosje op Brian z'n bord gelegd. Ik had m'n telefoon stiekem in de aanslag gehouden want ik wilde zijn reactie filmen maar helaas had ik mezelf verraden want de flits sprong aan en Brian wou het doosje pas openen als ik m'n telefoon weglegde. Zijn reactie was echt geweldig: hij sprong op van zijn stoel en begon te huilen van blijdschap!

Wij worden papa en mama worden. 2019 werd ons jaar!! 

Met 11 weken had ik weer een echo en had ik Silvan meegenomen. Ik had niks verteld en hij mocht raden waar we heen gingen. Natuurlijk dacht hij gelijk aan Monkey town of de speelgoedwinkel en zelfs in de wachtkamer vol babyfoto's en posters van zwangere vrouwen ging er nog geen lampje bij hem branden. Hij mocht meekijken op het scherm en was verbaasd en blij dat er een baby in mijn buik zat. Zijn reactie heb ik wel kunnen filmen.. En die was wederom goud! Hij was zo trots en blij dat hij daarna op school gelijk had verteld dat hij een broertje of een zusje zou gaan krijgen!

 

Omdat Silvan een aangeboren hartafwijking heeft (die gelukkig niet erfelijk is) is ons aangeraden om bij een volgende zwangerschap voor de zekerheid de 20  weken echo in het Erasmus te laten maken. Met 12 weken ging ik daarvoor op intakegesprek en vertelden ze me dat ik mee mocht doen aan een 3D echo onderzoek met 13 weken. 

"Tuurlijk!" dacht ik nog.. "Hoe vaker je je kindje kan zien hoe leuker.." Helaas werd die echo het begin van een verschrikkelijke periode. Tijdens de echo mochten we niet meekijken maar naderhand kregen we een 3D bril op en kregen we zo ons kindje te zien. Silvan was ook mee want die wou de baby ook zien en had er complete bioscoop ideeën bij. Voor hem viel het dus wat tegen maar wij vonden het bijzonder om onze baby op een andere manier te zien dan normaal. Het beeld van de baby kwam naar voren en de arts kon het beeld draaien zodat je langs alle hoeken kon kijken. 

 

Bij het bespreken van de echo vertelde de arts dat er minder vruchtwater te zien was dan normaal en dat ze geen gevulde blaas konden zien maar misschien had ze baby net geplast.. Het hartje was in ieder geval wel goed. Verder konden ze de nieren niet goed zien maar misschien waren die nog te klein om waar te nemen in dit termijn. Toen volgde er een hele lijst aan mogelijke afwijkingen en de daarbij behorende kenmerken en dat was zo akelig om te horen. 

Het was vrijdag en we werden met al deze informatie naar huis gestuurd. Maandag moesten we terug komen en gingen ze nog een keer kijken. Ik vond het moeilijk om mijn tranen in bedwang te houden omdat Silvan erbij was. Ik was zo overstuur dat we onze verloskundige hadden gebeld en we mochten gelijk langskomen. Zij meende wel een blaas en nieren in aanleg te zien en probeerde ons gerust te stellen. Je begrijpt wel dat het weekend verschrikkelijk was. 

 

De echo op maandag toonde niet veel verbetering. De baby lag lekker te bewegen en het hartje klopte goed maar wederom geen gevulde blaas en geen nieren. De arts zag wel bloedvaten lopen naar de plaats waar een nier hoort te zitten en dat gaf wel iets van hoop. Ze zei dat de nieren misschien nog niet zichtbaar waren (in dit termijn is een nier 0.7cm groot) en als er in ieder geval 1 nier zou zitten, de baby goed kon leven. Maar ze vertelde ook dat als de nieren niet zouden ontwikkelen en de baby niet kon plassen, de longen ook niet konden rijpen. Het was eigenlijk probleem op probleem. De baby neemt de aanmaak van vruchtwater over vanaf 16 weken en dan zouden ze goed kunnen zien of er iets veranderd was. Als het vruchtwater af zou nemen zou dat slecht nieuws zijn. Dus moesten we met 16 weken terugkomen en was het nu 2 weken lang tussen hoop en vrees leven. Omdat we daar niet op wilden wachten hebben we nog een second opinion in het UZA in Antwerpen aangevraagd. We konden daar met 15 weken terecht en de arts daar bracht ons hetzelfde nieuws. Onze baby zou geen schijn van kans hebben buiten de baarmoeder. De arts zag aan de rechterkant geen nier en links was wel iets wat een nier had moeten vormen maar het was niet meer dan een klomp cellen met cystes erop. Dus dat was wat onze verloskundige had gezien, en daar liepen dus de bloedvaten naar toe die de arts in het Erasmus gezien had. Hij vertelde ook dat als het volume van het vruchtwater terugloopt de baarmoeder ook krimpt en de baby een soort van vacuum getrokken wordt en die dan in rare houdingen komt te liggen omdat er geen ruimte meer is om te bewegen. Als ik de zwangerschap zou voldragen zou de baby tijdens de bevalling overlijden en al zou de baby de bevalling al overleven zou zij daarna alsnog stikken. Beademen en dialiseren had geen zin. Bovendien zou de baby helemaal vergroeid zijn en de ledematen zouden in dwangstand staan door het ruimtegebrek. Onze baby zou in elke situatie die mogelijk was, dood gaan. De arts raadde ons aan om aan de optie te denken om de zwangerschap af te breken. Het was een verschrikkelijk bericht wat we te horen kregen maar het vriendelijke Belgische accent verzachtten de woorden wel iets gek genoeg..

 

We hebben op de gang staan huilen. We hadden onze hoop gevestigd op deze afspraak. We wilden elk sprankje hoop aangrijpen om zo onze baby bij ons te kunnen houden. Maar het slechte nieuws wat ook deze arts bracht sloeg alle grond onder onze voeten weg. Dit was de realiteit. 2019 zou niet ons jaar worden, de komst van de baby zou niet het hoogtepunt worden maar het dieptepunt. Nu we wisten hoe het er voor stond ben ik over dingen gaan nadenken.. Waar wil ik bevallen? Willen we onderzoek laten doen naar wat er mis is gegaan? Laten we de baby cremeren of begraven? Enz enz.. Ik heb alles uitgedacht en geregeld. We wilden dat alles ging zoals wij dat wilde en dat is ook gebeurd. 

 

Met 16 weken hadden we nog de afspraak staan in het Erasmus. En hoewel ons baby'tje nog vrolijk aan het bewegen was, was er nog steeds geen gevulde blaas te zien. Wat we al wisten werd nog eens extra bevestigd. Wel kregen we toen te horen dat onze baby een meisje was. De enige naam die mooi vonden voor een meisje was Chloë. En die naam zou ze krijgen ook, geen twijfel over mogelijk. Ik wilde de naam niet bewaren en haar een andere geven. Dit is onze dochter en Chloë is haar naam. 

 

We hadden besloten om het afbreken van de zwangerschap zo snel mogelijk te laten plaatsvinden. Ik wilde niet dat Chloë verder zou groeien en dat ik haar straks ook echt zou voelen bewegen. Ik weet niet in hoeverre baby's in de buik een bewustzijn hebben maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat ik zou weten dat ze pijn had of dat ze oncomfortabel zou liggen en geen kant op zou kunnen om te bewegen. Elke keer als ik daar aan dacht brak m'n hart. Ik had ook een klein beginnend buikje en ik wilde niet dat die verder zou gaan groeien. Bovendien is Silvan op 9 april jarig en die maand moest leuk'' blijven. Ik wilde niet dat die overschaduwd zou worden door het verlies van Chloë.

 

De donderdag die volgde had ik nog een vruchtwaterpunctie om te controleren of deze afwijking bij een syndroom kon horen. Het idee dat ik het water wat al aan het afnemen was ook nog weg liet zuigen vond ik echt verschrikkelijk. De gedachte dat ze misschien wel droog kwam te liggen vond ik zo erg. Maar het kon belangrijke informatie bevatten dus het moest wel. De dag erna hadden we een intakegesprek bij het ASZ in Dordrecht. Daar wilde ik graag bevallen omdat Silvan daar ook geboren is. Ik vond het een fijn idee dat allebei mijn kindjes dan uit Dordrecht komen en dus allebei Schapekoppen zijn. Tijdens dat gesprek had ik gevraagd of ze nog een laatste echo konden maken van Chloë. Ik wou nog een keer naar haar kijken. Op de echo konden ze zien dat Chloë eigenlijk nog maar een voetenbadje aan vruchtwater over had (en dat dit dus ook niet aangevuld was) en ze konden geen foto meer van het profiel van haar hoofd maken via de zijkant. De laatste echofoto die ik van haar heb is van de voorkant. Met haar handje naast haar hoofd. 

 

Met die arts hebben we afgesproken dat we ons maandag 18 maart moesten melden op afdeling Rhena en dat ik dan ingeleid zou worden. Ik kreeg alvast een pil mee die ik thuis in moest nemen. Ter voorbereiding op de medicijnen om de bevalling op te wekken. Met Brian sprak ik af dat ik hem zaterdagavond in zou nemen. Ik heb er eerst een hele tijd naar zitten kijken. Het voelde zo onnatuurlijk om dit te doen. Alsof ik zélf Chloë zou vermoorden. Maar ik wist dat ik geen keus had en dat dit het beste was voor Chloë. Dat er geen enkele kans voor haar was om een mooi leven te hebben. En dat dit moest. Maar ik heb me er ontzettend schuldig over gevoeld. Gelukkig heb ik geen last van bijwerkingen gehad en voor we het wisten was het maandag. Samen hebben we Silvan verteld dat we naar het ziekenhuis moesten omdat de dokter zich zorgen maakt om de baby. Daarna hebben Silvan naar school gebracht en zijn we doorgereden naar het ziekenhuis. Mijn ouders kwamen in de loop van de dag om Silvan uit school te halen. In het ziekenhuis kreeg ik tabletjes om de bevalling op te wekken en later kreeg ik een ruggenprik omdat ik de pijn niet wilde voelen. Het bracht me toch niks moois dus wat had pijn hebben voor functie in deze situatie?

 

In de namiddag zijn mijn ouders nog even met Silvan geweest. Hij vond het maar raar dat ik daar lag in bed met slangetjes in m'n arm. Maar we vertelde dat dit nodig was voor de baby en dat ze erg ziek was. Hij had Cars memory voor ons meegenomen zodat we dat konden spelen als we ons verveelden. De schat! 's Avonds kreeg Brian ook een ziekenhuisbed om op te slapen en die had ie tegen de mijne aangezet. Het was nog een soort van gezellig. We lagen wat te praten en tv te kijken totdat hij in slaap viel. Memory hebben we niet meer gespeeld maar het doosje stond wel naast m'n bed. 

 

Om de zoveel tijd kwam er een zuster kijken om een praatje te maken, iets te controleren of om mij nieuwe tabletjes te geven. Ze waren allemaal heel erg lief voor ons en hebben zo goed voor ons gezorgd. Rond 23.30u kwam de zuster terug en ik vertelde dat ik wat voelde gebeuren daar beneden. De gynaecoloog werd erbij gehaald en als ik wilde mocht ik persen om te zien of dat wat op gang zou brengen. Ik heb gevraagd of ik mocht wachten tot 12 uur. Dan was ik precies 17 weken zwanger en dat vond ik op de een of andere manier dan wel mooi afgerond. Ondertussen voelde ik van alles zakken en ik was zo bang dat Chloë er opeens uit zou vallen dat ik niet meer durfde te bewegen. Om 00.05u drukte ik op het knopje en kwamen de zuster en gynaecoloog terug. 

Ik hoefde maar 1 keer te persen en Chloë was er al. Om 00.14u op 19-03-2019 is ze geboren met 17 weken. 

Ze werd in een doekje op mijn buik gelegd. Het was zo'n onwerkelijk moment. Ik voelde zoveel emoties maar die waren tegelijkertijd ook zo afgevlakt. Ik wist niet wat ik moest voelen. Verdriet? Blijdschap? Trots of juist ongeloof? We waren compleet van de leg. Ik wist ook niet wat ik moest doen. Haar aanraken of haar oppakken? Ik wist het niet. Ik kon alleen maar naar haar kijken. Daar op dat doekje lag een heel klein mooi meisje met een prachtig fijn gezichtje. Haar handjes laten onder haar hoofd en een beentje was gedraaid. Waarschijnlijk door het gebrek aan ruimte. Een armpje was dik en opgezet en erg doorbloed. Die heeft waarschijnlijk klem gezeten waarna er bloed in is gestroomd wat niet meer terug kon stromen. De zuster vroeg of Brian de navelstreng door wilde knippen maar hij wilde niet. Ook hij wist niet wat hij moest doen of hoe hij moest reageren. Ik wilde de navelstreng ook niet doorknippen en uiteindelijk heeft de zuster het gedaan. En dat is ook het enige waar ik spijt van heb. Dat ik dat niet heb gedaan. Haar navelklemmetje heb ik ook niet meer en nu vind ik dat heel zonde. 

 

Even later kwam de placenta in z'n geheel naar buiten en kreeg ik zo'n ziekenhuis onderbroek met een dik kraamverband aan. Chloë werd even meegenomen om haar te wegen en te bekijken. Ze woog 125 gram. Ze hebben nog foto's van haar gemaakt en mooie afdrukken van haar handjes en voetjes. Daarna wilde ik haar graag bij me hebben zodat we haar konden bekijken. Haar gedraaide beentje was goed gelegd en ze was zo mooi. Ze was echt helemaal af. Ze had nageltjes en wenkbrauwhaartjes. Ze hoefde alleen nog maar te groeien...

We hadden de keuze gemaakt om Chloë in het water te leggen. Dus stond ze in een bakje water met een icepack eronder naast mijn bed. Haar kleur werd mooi roze en ze nam een ontspannen foetushouding aan. Haar dikke rode armpje trok bij en zo lagen we dan met z'n drieën.. 

 

De volgende dag kwam Stichting Still om foto's te maken van ons met Chloë. De fotograaf kwam in de middag en Brian was tussendoor nog naar huis gegaan om Silvan te vertellen dat hij een zusje gekregen heeft maar dat ze dood is gegaan omdat ze heel ziek was. Tegen de tijd dat de fotograaf zou komen kwamen mijn ouders Silvan brengen. Ik wou heel graag dat hij ook met Chloë op de foto ging. We hadden haar in een mandje met een dekentje gelegd en haar een mutsje op gedaan. Silvan heeft Chloë zo vastgehouden en dat vond ik zo ontzettend stoer van hem. Ik ben zo blij dat we deze foto's van Stichting Still hebben. Van Silvan met z'n zusje maar ook wij met z'n vieren. Het was erg bijzonder om te doen maar nadat iedereen weg was hebben we Chloë snel weer in het water gelegd want je zag al dat ze achteruit ging. Gelukkig kwam dat door het water weer helemaal goed en was ze weer zoals ze hoorde te zijn.

 

In de namiddag mochten we naar huis. Van het ziekenhuis kregen we ook nog een speciaal doosje met een vlindertje erop om Chloë met haar mandje in te doen. Thuis hebben we Chloë ook weer in een bakje water gelegd. Silvan ging met mijn ouders mee zodat wij konden rusten. Want de dag erna zouden we Chloë naar het Erasmus brengen voor de obductie. Ze heeft naast ons gelegen toen we gingen slapen en toen we opstonden ging ze weer mee naar beneden. Ik wilde haar zoveel mogelijk bij me in de buurt hebben. Soms hield ik haar vast of pakte ik haar handje. Ik heb veel foto's van haar gemaakt want dit was de laatste keer dat ik haar op deze manier kon zien. Na de obductie zou ze ook weer anders zijn. 

 

We hebben haar zelf naar de patholoog gebracht en toen ze klaar waren met de obductie hebben we haar ook zelf weer opgehaald. Ze had een pakje aan en mocht niet meer terug in het water. Ik schrok ervan hoe haar uiterlijk al achteruit gegaan was. Ze lag stijf in haar mandje en haar gezichtje was niet meer zo uitgesproken als eerst. Van de uitvaartonderneming kwamen ze een koelplaatje brengen en die hebben we boven op onze kamer gezet. Daar het mandje met Chloë bovenop en zo was ze toch nog een paar dagen thuis voordat ze vrijdag 22 maart gecremeerd zou worden. Silvan had zelf een paar knuffels uitgezocht die bij Chloë mochten staan zodat ze niet alleen was. Hij heeft nog wat liedjes voor haar gezongen en nog even bij haar gelegen en toen was het goed voor hem. 

 

In de paar dagen dat ze nog thuis was ging ze alleen maar verder achteruit. Voor mij was ze sinds ze terug was na de obductie pas echt dood. Dat was ze natuurlijk al, maar nu was ze koud en stijf en voelde ze anders. Alsof ik het toen pas meer ging beseffen. En toen was het vrijdagochtend... Silvan naar school gebracht en toen was het tijd om echt afscheid te nemen van Chloë. Normaal gesproken draag ik het liefste zwarte kleding maar Brian wou dat ik wat "vrolijkers" aan zou doen en dat heb ik gedaan. Met lood in onze schoenen hebben we Chloë naar het uitvaartcentrum gebracht en daar was het allerlaatste moment met haar samen. Brian had nog mooie rozen voor haar gekocht en gevraagd of die mee in de oven mochten. Dat mocht gelukkig. En met haar mutsje op, dekentje om en in haar mandje met rozen is ze gegaan. 

 

Dag allerliefste en allermooiste Chloë. Ons kleine prinsesje.. 

Het leven gaat weer verder.. Al stond onze wereld stil. 

De uitslag van de vruchtwaterpunctie was goed en ook uit de obductie kwam geen duidelijke oorzaak. Het is een aanlegfout geweest en het is niks erfelijks en hoort dus niet bij een of ander ziektebeeld. Silvan was 9 april 5 jaar geworden en dat hebben we uitbundig gevierd. We vinden nog steeds confetti in de tuin en onder de bank.. Maar wat geeft het! Toen Silvan mocht trakteren op school mocht er 5x hieperdepiep hoera gezongen worden. 2x na het liedje 'lang zal hij leven' en 3x mocht Silvan zelf verzinnen hoe. Dus eerste hieperdepiep hoera grommend als een tijger, de tweede zo zacht als een kabouter en de derde voor zijn zusje. Hieperdepiep hoera riep hij omhoog. En dat heeft ie helemaal zelf bedacht. Zelfs de juf was er van ontroerd. Wat heb ik toch een geweldig kind. En wat een geweldige grote broer is hij. 

 

Op 19 mei hebben we biologisch afbreekbare ballonnen opgelaten met een deel van Chloë's as. Zo hebben we haar geholpen om een sterretje te worden. Het is op die manier ook duidelijker voor Silvan. Hij vroeg zich af waar Chloë heen ging en wat er met haar gebeurt is. Nu heeft hij haar geholpen om een sterretje te worden en is het goed. Hij weet nu dat ze tussen de andere sterren woont. We hebben hem ook alles verteld, wat er met Chloë aan de hand was. Hij vond het heel zielig voor haar maar hoopt dat als er een nieuwe baby komt die wel in mijn buik blijft zitten.

 

Op de uitgerekende datum, 27 augustus, hebben wij stil gestaan bij wat had kúnnen zijn. We hebben bootjes met kaarsjes erin op het water gelaten. 5 bootjes, voor elke letter van haar naam. En zo zijn we elke dag met Chloë bezig en zal ze altijd verweven zijn in ons leven. 

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Emilie haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Betty
een maand geleden

Lieve mama
Het is alsof ik het verhaal zit te lezen van onze kleindochter Liz stil geboren 24 juni
Heel veel sterkte met het verlies van jullie dochtertje 😘

Emilie
een maand geleden

Hoi Marjolein, wat verschrikkelijk :( is het pottersyndroom echt vastgesteld bij jullie zoontje? Bij Chloë is er wel eens over gesproken maar nadat ze geboren is niet meer en was het een aanlegfout en heel veel pech.
Liefs Emilie

Marjolein
een maand geleden

Prachtig beschreven ❤️ onze zoon is met een zwangerschap van 21 weken geboren met Pottersyndroom dus er is veel herkenning. Ik wens jullie alle liefde toe 💖

Emilie
een maand geleden

Hee Cheryl, wat bijzonder dat jullie dochtertje ook Chloë heette en dat ze een paar dagen ouder is dan onze Chloë. En dat jullie uitgerekende datum de 28ste was en bij ons 27.
Ik wil jou ook heel veel sterkte wensen met het verlies. ⭐💖

Cheryl
een maand geleden

Wat vreselijk en heel veel sterkte met het verlies van jullie meisje! Onze Chloë geboren afgelopen 13 maart 2019 na een zwangerschap van 16 weken ivm Triploïdie. 28 augutus was onze uitgerende datum, wat liggen onze meisjes dicht bij elkaar met alles. 💕


Mama Marjolein - Faye *

Van euforie naar een nachtmerrie

 

Bij 10.5 weken zei de echoscopist: zien jullie wat ik zie? Ik zie er twee! Ik keek naar mijn man en zag twee glimmende oogjes. Samen zweefden we door die dag. We krijgen gewoon een tweeling!

Al snel bleek dat een eeneiige tweelingzwangerschap risico's met zich mee brengt. Ik kwam onder controle bij het UMCG en had daar elke twee weken een echo. Bij deze soort zwangerschappen kunnen diverse soorten problematiek ontwikkelen. Onder andere TTS (tweeling transfusie syndroom). Beide meisjes deelden één placenta. Bij TTS delen ze via de vaten door de placenta bloed aan elkaar uit waardoor ongelijke verdeling kan ontstaan. Bij 18 weken zwangerschap was er al vermoeden van TTS.

 

Er was maar één optie om de meisjes een overlevingskans te geven en dat was een operatie die in Nederland in Leiden wordt uitgevoerd: het doorbranden van de placenta. Na de operatie kreeg ik bed en bankrust voorgeschreven en al snel bleek dat de operatie ook niet helemaal was gelukt. Het tussenvlies was gescheurd en de meisjes lagen nu samen in 1 vruchtzak met de beide navelstrengen op een hoopje.

Ik had totaal geen leuke zwangerschap, geen gepronk met mijn buik op feestjes, helemaal niets. Vanaf week 18 tot en met week 26 heb ik alleen in huis op bed gelegen. Angst overheerste mijn dag, maar ook strijdlust om deze meisjes veilig op de wereld te zetten.

 

Vanaf week 26 ben ik opgenomen in Leiden zodat ze dagelijks een paar uur CTG konden maken want wanneer de navelstrengen in de knoop zouden raken zou het gelijk te zien zijn op de CTG en kon er door middel van een spoedkeizersnede de meisjes gehaald worden. We kregen uitleg over de intensive care voor prematuur baby'tjes en werden gevraagd om mee te doen aan allerlei studies. Ze vonden het allemaal interessant, de zwangerschap van ons. Ze wilde materiaal voor onderzoeken etc. Ik was in de beste handen en ik telde de dagen, uren, minuten af en langzaam maar zeker voelde ik steeds een beetje meer hoop.

 

Tot het noodlot toesloeg midden in de nacht. De avond ervoor had ik nog een goede CTG gehad en zondagochtend was één van de beide hartslagen ineens niet meer vindbaar. Het half uur waarin het echo apparaat werd gehaald was slopend. “Het kan zijn dat de meisjes achter elkaar zijn gekropen en dat eentje daarom niet te vinden is”, werd nog hoop houdend gezegd.

Het moment dat het echo apparaat op mijn buik werd gezet was bijna niet te verdragen. Binnen één seconde zag ik op het scherm dat het mis was. 1 van mijn meisjes hupste niet meer vrolijk rond. Ik zag een roerloos lijfje en een hangend hoofdje. Het was alsof mijn lijf doormidden werd gescheurd. “Ik kan niet meer!!” schreeuwde ik. Maar ik moest wel. Die middag zijn beide meisjes met een spoedkeizersnede gehaald. Mijn prachtige maar roerloze dochter Faye werd geboren met 1075 gram en haar kleine vechtende zusje Linde met 860 gram. Wat de gelukkigste dag van ons leven had moeten zijn werd een nachtmerrie. Verscheurd tussen liefde, verdriet en angst.

 

Die week was de meest bizarre week van mijn leven. Faye mocht bij ons op de kamer zijn en Linde lag aan de andere kant van de afdeling voor haar leven te vechten. Knuffelen met Faye, kolven, en weer naar de NICU toe in het ziekenhuisbed. Na 4 dagen ontelbaar veel kusjes en streeltjes moesten we eerst afscheid nemen van Faye, om later een uitgestelde uitvaart te houden. Op dezelfde dag werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en deden we intrede in het Ronald McDonald huis. Ineens moest ik bij mijn meisjes weg.

 

Een heftige tijd van zeven weken intensive care en zeven weken high care volgden voor Linde. Toen Linde na drie maanden ziekenhuis mee naar huis mocht (met zuurstof, sonde en monitor) hebben we de uitvaart voor Faye gehouden om ook echt met onze aandacht bij Faye te kunnen zijn.

De uitvaart was intens met liedjes, verhalen, onze dierbaarste familie en vrienden om ons heen en prachtige bloemen. En wonder boven wonder was ons meisje na 3 maanden koeling nog net als de eerste dag. Een prachtig roze meisje.

Deze tijd is de meest bizarre, intense periode van mijn leven geweest. Afscheid nemen en welkom heten, allemaal tegelijkertijd.

Inmiddels maakt Linde stapjes vooruit, waar wij heel dankbaar voor zijn. In Linde zien we ook altijd een stukje van haar tweelingzus Faye. Dat is heftig en tegelijkertijd prachtig.

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Marjolein haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Betty
een maand geleden

Larissa
2 maanden geleden

Wat een ontzettend heftig verhaal en wat dapper dat je er zo over kunt praten en wilt delen! Je bent echt een powermama! Zo knap om je zo kwetsbaar op te stellen tegenover iedereen. Ik wens jullie gezinnetje veel geluk en gezondheid toe naar de toekomst ❤️


Mama Denise - Flynn *

Als je heel eerlijk bent, denk je dat het jou nooit zal overkomen..

In de wolken waren wij toen wij op 3 april 2019 een positieve test in handen hadden. Een broertje of zusje voor Liam! We waren ontzettend dankbaar dat het, ondanks mijn vruchtbaarheidsproblemen, spontaan en héél snel gelukt was. Al snel begonnen de typische klachten: vermoeidheid en verminderde eetlust. Alle echo’s waren goed en ook de termijnecho rond 11 weken was perfect! We moesten alleen nog even bloedprikken voor de NIPT en dan zou het eerste trimester er al weer op zitten.

Mijn eerste zorgen begonnen toen bleek dat ons zoontje Liam (2) de vijfde ziekte had. “Ga jij ook maar even bloedprikken want het kán erg gevaarlijk zijn voor het ongeboren kindje. Als jij nog geen antistoffen hebt, dan geeft het een verhoogd risico op een miskraam of een doodgeboren kindje” werd mij vertelt. Ik was natuurlijk meteen in paniek toen bleek dat ik nog geen antistoffen had aangemaakt en ik dus risico liep om de ziekte nu door te gaan maken met dat kleine frummeltje in mijn buik. Toen ik mij grieperig begon te voelen wist ik zeker dat ik ook besmet was geraakt. Na twee weken kregen wij goed nieuws: “Je zal wel een sterk immuunsysteem hebben want je bent niet besmet geraakt!”. Wat een opluchting! Eindelijk konden we weer gaan genieten. Het kleintje in mijn buik deed het hartstikke goed. Ik was inmiddels 13 weken zwanger en van ons mocht de hele wereld weten dat er een broertje of zusje op komst was. We waren druk bezig met het verzinnen van een leuke manier om dit te vertellen. Niet wetende dat we de volgende dag alsnog keihard van onze roze wolk afgedonderd zouden worden. 

Ik heb geen één seconde erover nagedacht dat we de uitslag van de NIPT nog niet hadden gekregen. Ik heb mij er ook nooit één seconden zorgen om gemaakt. Je weet wel dat er een ontelbaar aantal afwijkingen gevonden kunnen worden, maar als je heel eerlijk bent, denk je dat het jóú nooit zal overkomen. Je hoort ver weg wel eens verhalen om je heen. Maar bij jouw kindje.. Dat zal vast niet. Tot wij hét telefoontje kregen wat ons leven voor altijd heeft verandert.

‘Het is niet goed’. Ik vergeet de woorden van de verloskundige nooit meer. Vanaf dat moment stapten we in een sneltrein die voorlopig niet meer zou gaan stoppen. Uit de NIPT bleek dat er een sterke aanwijzing was gevonden voor Trisomie 21. Ons leven veranderde vanaf dat moment. Van dromen over de toekomst naar angst voor straks. Een leven die ik alleen in mijn nachtmerries kende. Een leven waarin die nachtmerries werkelijkheid werden. Ik heb geschreeuwd en gehuild, geprobeerd om wakker te worden, maar tevergeefs. We werden doorgestuurd naar het LUMC voor een vlokkentest. Dit omdat de NIPT een foutieve uitslag kan geven en we wilden zeker weten wat er nou aan de hand was. Want alle echo’s waren toch goed? Ik was op dat moment 14 weken zwanger. Na drie dagen kregen we de snelle uitslag. Het bleek niet om Trisomie 21 te gaan, maar er was wel iets mis met chromosoom 21. De geneticus sprak over een gebalanceerde of ongebalanceerde translocatie. Ze moesten het hele chromosoompakket in kaart brengen om dit te kunnen bepalen, en dat zou wel even gaan duren. De kans was aanwezig dat alles toch goed zou zijn met ons kindje en dat hij gewoon gezond zou zijn..

De uitslag duurde een eeuwigheid. Het machteloze gevoel en niet weten waar je aan toe bent is verschrikkelijk, maar ik heb nooit de hoop verloren. Deze hoop heeft mij door de dagen heen gesleept. Hoop verliezen voelde ook niet eerlijk tegen over ons kleintje in mijn buik. Ik heb altijd gehoopt dat hij een wonderkindje zou zijn en ons allemaal zou gaan verbazen. Dat hij het tegendeel zou bewijzen. Dat de NIPT het gewoon fout had. Dat de vlokkentest het fout het. Dat hij gewoon gezond zou zijn. Maar helaas…

Uit de karyotypering bleek dat er bij ons kindje sprake was van een ongebalanceerde robertiaanse translocatie. In behoorlijk ernstige mate waardoor ons kindje zowel lichamelijk als geestelijk ernstig gehandicapt zou zijn. Hoe kon dit gebeuren? Waarom bij ons? De woorden van de geneticus waren dan ook: “Helaas hebben jullie dikke vette pech gehad. Dit soort translocaties zien we zelden en eigenlijk alleen bij ouders waarvan er één een gebalanceerde translocatie heeft. Maar goed nieuws voor jullie: jullie zijn zelf geen drager van deze translocatie”. En daar moet je het dan mee doen. Het is ‘dikke vette pech’ en ‘een foutje van de natuur’. Op dat moment is er geen goed nieuws. Kon het mij niets interesseren dat wij geen dragers zijn. Dat mijn kindje zo ernstig ziek is, dat is fout. En dat ik de keuze kreeg om de zwangerschap af te breken of door te zetten, dat is fout.

Want hoe kun je als ouders deze onmogelijke keuze maken? Wij waren het er redelijk snel over eens dat wij als ouders ons kindje een onmenselijk leven wilde besparen. Ze konden ons geen garanties geven, maar zijn kwaliteit van leven zou slecht zijn geweest. Dit is niet iets wat je als ouders voor je kind wil. We hebben toen besloten om de zwangerschap af te breken. Een keuze uit liefde maar de moeilijkste keuze ooit. Een keuze die bij mij gepaard gaat met gevoel van schuld. Een schuldgevoel waardoor mijn keel de hele dag wordt dichtgeknepen. Want wat voor een moeder ben ik eigenlijk dat ik mijn eigen kind geen kans heb gegeven om te leven? Ik heb constant tegen mezelf moeten zeggen dat we het alleen uit liefde deden. En diep in mijn hart weet ik ook het echt beste voor hem is geweest.

Op 27 juni 2019 om 15:43 is ons zoontje Flynn met 17 weken zwangerschap geboren en overleden. Het mooiste en zwaarste moment in mijn leven. Zo mooi omdat je kennis mag maken met het mooie mensje wat in je buik heeft gewoond. Maar tegelijkertijd brak mijn hart in duizend stukjes en mijn ziel heeft nog nooit zoveel pijn gedaan. Je kindje in je handen hebben, maar er niets mee kunnen. Zijn ijskoude lijfje dicht tegen mij aan. Hij was prachtig. Compleet met nageltjes en wenkbrauwen. Hij leek nu al precies op Liam met zijn pruillipje en dopneusje. Maar zo ijskoud. Ondanks alles was ik trots en wilde hem aan iedereen laten zien. 

“De pijn wordt minder hoor”, “geef het wat tijd!”, “de scherpe randjes gaan er écht vanaf”. Allemaal lieve en bemoedigende woorden van mensen om ons heen, maar het zijn allemaal mensen die geen kindje zijn verloren en dus ook niet begrijpen hoe diep en zwart dit verdriet voelt, dat voor mij de scherpe randjes er nooit af zullen gaan, dat voor mij de pijn nooit minder zal worden en dat tijd ook niet mijn wonden gaat helen. Dit immens grote verdriet zal ik de rest van mijn leven bij mij moeten dragen. 

 

Ik herbeleef alles keer op keer waardoor ik last heb van angstaanvallen. Het verdriet overspoeld mij op de meest onlogische momenten. Maar ook op hele logische momenten: het zien van een pasgeboren baby. Zo mooi, maar zo confronterend. Want wat had ik graag gezien hoe Liam zijn babybroertje voor de eerste keer zou ontmoeten en vasthouden. Wat ik wel weet is dat heel veel ouders een kindje zijn verloren en ik weet dat ook zij door zijn gegaan. Je moét door, je kan niet anders. Ik heb een zoontje die een liefdevolle en vrolijke mama nodig heeft. Maar om mijn hart zit een zwart randje en mijn hart voelt leeg. De pijn, leegte en het gemis zal altijd blijven. Ik kan niet wachten tot het zwarte randje om mijn hart een blauw randje is geworden, want dat verdient Flynn. Dat wij dankbaar zijn voor alles en dankbaar zijn dat ons andere zoontje gezond mag zijn. Flynn is en blijft ons zoontje. Mijn zoon die zo welkom was en waarvoor ik had willen vechten als een leeuwin maar wat helaas niet zo heeft mogen zijn. 

 

In mijn herinneringen en gedachten leef jij voort, lieve Flynn. In mijn gedachten zie ik jou, hoor ik jou. Als ik mijn ogen sluit dan zie ik hoe mooi jij bent. Jouw mooie koppie met krulletjes zoals Liam dat ook heeft. De wind wappert door je haren als je voorop mijn fiets ziet. Je schatert het uit van het lachen. Samen met je grote broer ravotten in de tuin. Maar wat doet het pijn dat ik je nooit zal horen lachen. Ik zal nooit jouw handje in de mijne voelen. Ik zal nooit jouw kleine warme lijfje tegen de mijne voelen. Jij zal nooit je armpjes om mij heen kunnen slaan. Jij zal mij nooit “mama” naar mij kunnen roepen. Ik zal nooit al jouw eerste keren kunnen zien. Ik zal jou nooit oneindig veel kusjes kunnen geven. Ik zal je nooit kunnen zeggen hoeveel ik van je hou.

Mijn mooie liefje. Ik mis je verschrikkelijk. Wij houden oneindig veel van jou. Tot de maan en weer terug. We dragen je voor altijd dicht bij ons. Als liefde jou kon redden, dan zou je voor eeuwig hebben geleefd…

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Denise haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Monique
2 maanden geleden

Ik lees je verhaal en wil je enorm veel sterkte wensen. Ik vind je moedig dat je zo'n zware beslissing hebt kunnen nemen. Toch blijft het oneerlijk dit gemis en intens pijnlijke verdriet.

Ik herken dingen uit je verhaal. Wij zijn in april onverwachts onze zoon verloren. De scherpe randjes gaan er niet af en je zal het verlies nooit een plekje geven. Je weeft het verlies van je kindje in je leven en draag je voor altijd mee. Die paniekaanvallen zijn herkenbaar, weet dat dit over gaat. Nogmaals heel veel sterkte met dit ondraaglijke grote verlies.

Jullie ster waakt over jullie en zal op de een of andere manier altijd in jullie leven zijn.

Liefs Monique
Mama van Tim en Koen*

Janine Bijlsma
2 maanden geleden

Wow, bizar. Ik lees je verhaal over Flynn. Wat ontzettend heftig en wat ontzettend herkenbaar. En dan ook nog eens 27 juni 2019 als geboorte- en overlijdensdatum. De datum dat onze zoon Jesse met 19 weken ook stilgeboren is. We hebben gewoon op dezelfde dag een van de meest heftige gebeurtenissen in ons leven meegemaakt. Voor altijd bij ons, onze kindjes. Ben benieuwd hoe t nu met je gaat. Groetjes Janine (insta account: voor altijd bij ons, waar ik schrijf over onze Jesse)


Mama Laura - Storm *

Op 26 november kom ik erachter dat ik ongepland zwanger ben van ons derde kindje. Op 5 december 2017 heb ik mijn eerste echo en ik blijk 8 weken zwanger te zijn. Met 13 weken volgt de termijnecho en krijgt ons derde kindje 14 juli 2018 als uitgerekende datum. Rond 14 weken begon ik harde buiken te krijgen. Maar tijdens de controle met 15 weken blijkt alles in orde en heb ik nog het hartje gehoord.

 

Rond 17 weken zwangerschap voelde ik mij vreemd als in dat ik mij ‘normaal’ voelde. Had ineens geen zwangerschapskwaaltjes meer. Volgens de verloskundige was dit normaal. De kwaaltjes kunnen eenmaal komen en gaan. Ik vertrouw erop dat alles goed zit. Vrijdagochtend en de kinderen hebben carnavalsviering op school. Tot mijn schrik heb ik last van bloedverlies. Niet veel maar een inlegkruisje vol. Lichte buikpijn schoof ik af als bandenpijn. De verloskundige liet weten dat een klein beetje bloedverlies geen kwaad kan. 

Ik kan moeilijk genieten van de carnavalsmuziek op school en ik besluit eerder naar huis te gaan en niet mee te lopen met de tocht. Eenmaal thuis op de bank ging ik liggen met een dekentje en een kruik. 12:15 uur waren de kids alweer uit school. M. (destijds bijna 6 jaar) voelt aan dat ik mij niet lekker voel. Ze komt bij mij liggen en samen kijken wij een film. Ze verzorgd mij heel goed, zo lief. (Papa had een uitje op school). 

Het bloedverlies en de krampen stopte niet. Ik besluit te gaan douchen en vroeg naar bed te gaan. M. slaapt bij mij vannacht. Ik houd mijn man via de app op de hoogte. Hij geeft aan dat ik mijn verloskundige toch maar even moet bellen en een controle moet inplannen. Desnoods in het ziekenhuis. Ik wilde niet al te ‘zeurend’ overkomen. Wellicht is het gewoon echt bandenpijn?

 

Rond 22:45 uur voel ik een ‘plop’ en een hoeveelheid water. M. schrikt op. “Mama, gaat het?” Chips.. Afscheiding? Nee, daar is het veel te veel voor. Volgens mij zijn mijn vliezen gebroken. “Shit! Ik ben pas 17 weken en 6 dagen zwanger!” Ik app mijn verloskundige. Zij geeft aan dat ze in het ziekenhuis toch niets kunnen doen met dit termijn. Maar uiteindelijk wilde ze wel een afspraak voor mij maken. ‘Ja, graag. Duh.’ Mijn man komt naar huis en mijn moeder komt eraan om de kinderen op te vangen. 

Ik maak mij klaar. Alleen nog even jas aan en wachten op mijn moeder die de kids komt halen. Mijn verloskundige belt, de verlosafdeling wacht al op mij.

Weer een ’plop’ gevolgd door een hoop vloeistof en iets in mijn onderbroek. Ik kijk mijn man aan en ga naar het toilet om te kijken. Bloed. Overal bloed. En mijn kindje.. in mijn onderbroek. Zo klein. Ik kan alleen maar huilen. Ik strompel de trap op en laat een spoor van bloed achter mij. Eenmaal in de badkamer stort ik mij neer. Mijn broek tot op mijn knieën. Bloed. Overal bloed. Mijn man belt de verloskundige met de mededeling dat het te laat is. Ons kindje is al geboren, Thuis. Met bijna 18 weken zwangerschap.

 

Dan volgt een waas. De verloskundige komt en ik kan alleen maar huilen. M. komt knuffelen en zegt: ’’Hoop dat alles goed gaat met de baby''. Niet wetend dat de kleine inmiddels al geboren is en niet levensvatbaar.

De verloskundige knipt de navelstreng door, ik hijs mijzelf in een schone broek en we gaan naar het ziekenhuis. De placenta zit nog vast en rond 02:00 uur lig ik op de OK voor een curettage. Ik ben zo verdrietig. Heb zoveel gehuild. Mijn man als steun. Ondanks het begin van deze zwangerschap. De verpleegsters en artsen zijn zo lief voor ons. Zo empathisch. 

 

Het is een zoon. Godverdomme. Na 2 gezonde, voldragen meiden, krijgen wij nu een zoon en hij krijgt de naam Storm. Hij is geboren op 9 februari 2018. Hij was maar 12 cm. Veel te klein voor zijn 'leeftijd'. Zijn lichaampje is te klein voor het termijn van 18 weken. Eerder 15-16 weken. Het bleek ook dat hij al eerder overleden is in mijn buik. 

Inmiddels weten wij ook dat mijn placenta een groeiachterstand had wat past bij een termijn van 13-14 weken zwangerschap.

Obductie wijst niets uit. Lichamelijk was Storm gezond. Domme pech werd eraan gegeven.

De weken erna waren als een heuse sneltrein. Ik heb alles in een waas beleefd. Mijn tijd stond stil, terwijl de wereld wel verder ging. Het is voor altijd Storm in februari.

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Laura haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Annie
2 maanden geleden

Lieve Laura en gezin

Ik heb 3 volwassen dochters en een kleinzoon ..Heb voor mijn derde dochter en na mijn derde dochter een miskraam gehad..wat was ik verdrietig..de eerste miskraam was met 6 weekjes de 2 de met 8 weekjes maar wat een verdriet.terwijl het zo pril was...en dan lees ik dat van jullie met 18 weken..hoe je het beschreef Laura..wat een verdriet..je kindje zo te moeten verliezen..😭heel veel sterkte met het verwerken van dit alles voor jullie allemaal..Annie


Mama Natascha - Emma*

Mijn naam is Natascha, ik ben 28 jaar, sinds 1,5 maand getrouwd met mijn rots/steun en toeverlaat/beste maatje voor al ruim 12,5 jaar! Ook ben ik mama van mijn sterrenkindje Emma*.

 

Vorig jaar, 30 april 2018, hadden wij een positieve zwangerschapstest in handen. Wat een geweldig, magisch, liefdevol, toch lichtelijk beangstigend en zo’n heerlijk gevoel was dat! Dol enthousiast probeerde wij ons in toom te houden, want ja, het is nog maar zo vroeg en wij willen het nog even voor ons zelf houden.

 

Dat mislukte al na een halfuur toen wij met onze beste vriendinnen (die toevallig 5 weken voor ons aan liepen qua zwangerschap) aan de telefoon hingen! Wij konden het niet geloven, het was zo ver! Wij zijn zwanger van een mini onsje!

Veel zwangerschapsklachten heb ik niet echt gehad. Ik had vreselijk veel trek en was uitgeput na wat inspanning, maar verder voelde ik mij alsof ik de hele wereld aan kon.

 

Met Moederdag hebben wij onze ouders het mooie nieuws gegeven. Een aantal dagen ervoor mochten wij al even kijken hoe het er voor stond. Ik had die week namelijk ineens veel angsten. ‘Wat als het niet zo, wat als ik mezelf dit heb aangepraat en lig ik daar met 8 weken en is er niks te zien’. De onzekerheid maakte mij een beetje in de war, maar de echo maakte daar al gauw een eind aan. Een ieniminie knipperend frummeltje in mijn buik! Ons kindje is daar, zichtbaar, groeiend! Ons kindje in mijn buik! Een onbeschrijfelijk moment en zo waardevol. Niet wetende dat wij 6 weken later in dezelfde stoel zouden liggen met heel anders nieuws wat onze wereld voorgoed zou veranderen.

 

Zoals het was, gingen wij voor onze 12 weken echo naar de verloskundige en ze zag dat er iets niet goed uit zag. Huilend gingen wij naar huis. Wat kan het zijn? Komt dit goed? Heeft ze het niet gewoon verkeerd gezien? Er gaat dan van alles door je hoofd. Een weekend lang, al wachtend op een telefoontje van het UMCG Groningen, hebben wij ons opgesloten in huis. Deuren op slot, gordijnen dicht, telefoons uit.

De dinsdag erna mochten wij dan eindelijk naar Groningen. Mijn schoonmoeder reed met ons mee. Dit deed zij elke keer in deze weken voor het geval wij te aangeslagen zouden zijn om dat hele eind weer terug te rijden. Ook daar zag de arts dat het niet goed was. Er zat een extra vliesje rondom ons kindje met daarin vocht. Dit kon meerdere dingen betekenen, dus volgde die zelfde dag een vlokkentest.

 

De uitslag kwam een week later. Het was inderdaad niet goed. Ons kindje had een chromosoom afwijking. Trisomie 18, ook wel bekend als Edwardssyndoom. Ook kregen wij tijdens dit gesprek te horen dat ons kindje een meisje is. Mijn eerste gedachten en volgens mij ook het eerste wat ik kon uitbrengen was: “Gelukkig klopt dat stukje gevoel nog wel!” Want laat ik eerlijk zijn, mijn intuïtie/onderbuik gevoel, of hoe je het ook wilt noemen, had mij totaal verlaten. Ik heb nooit in de gaten gehad dat het niet goed ging met mijn meisje!

 

Na wat informatie over Trisomie 18, hadden wij gesprekken over onderzoeken die wij konden doen qua erfelijksonderzoeken etc. Ook hadden wij HET gesprek: Hoe nu verder met deze zwangerschap. Hoe nu verder met het leven van ons kindje, mijn meisje, mijn dochter?

Volgens de dokter hadden we twee opties:

-de zwangerschap beëindigen

-de zwangerschap niet afbreken en wachten totdat zij het niet meer aan kon en kwam te overlijden.

De tweede optie zou betekenen dat ik elke dag in angst zou zitten. “Zou het vandaag de laatste dag zijn dat zij leeft? Zou ze pijn hebben? Zou ze de zwangerschap overleven, maar de bevalling niet?” De kans op overleven was nihil, maar niet uitgesloten. Er zijn kindjes met Trisomie 18 die de zwangerschap hebben overleefd, de bevalling hebben overleefd en zelf een jaar hebben geleefd. Het leven wat die kindjes dan hebben gehad is pijnlijk met veel ziekenhuisbezoeken en operaties. Dus heel veel pijn.

Met dit in gedachten hebben wij de keuze gemaakt om de zwangerschap af te breken. Het is de moeilijkste keuze van mijn leven geweest. Ik maak een eind aan het leven van ons kindje. Welke keuze wij ook zouden maken, beide waren ondragelijk geweest. Wij waren er allebei van overtuigd dat wanneer wij zouden wachten, dit egoïstisch zou zijn. Wij zouden nog meer dan 6 maanden in angst en spanning leven. Niet wetende hoe het na de bevalling zou gaan. Wij konden ons kindje toch niet laten leven met zo veel pijn? Nee, dat was ook ondragelijk geweest. Wetende dat elke dag de laatste dag zou kunnen zijn.

 

Op maandag 2 juli 2018 om 17:00 uur ben ik bevallen van onze dochter Emma Evelien Saadhoff. Ze is geboren na een zwangerschap van 14,5 weken. Ze was prachtig, zo mooi. Zij was het mooiste kindje wat ik ooit zou zien. Vol liefde, tranen, trots en pijn hebben wij naar haar kunnen kijken. Ze heeft bij ons kunnen liggen en wij hebben haar goed in ons op kunnen nemen. Wat een heftig gevoel allemaal! Er gaat zo veel door je heen.

 

In het ziekenhuis zijn ze goed voor ons geweest. Wij hebben een handgemaakte quilt meegekregen waarop zij lag. Een klein doosje mochten wij uitzoeken waarin ze gecremeerd zou worden. Ook hebben ze ons gewezen op het feit dat wij haar mochten aangeven bij de gemeente als ons kindje. Dit hebben wij 16 juli 2018 gedaan.

 

Nu, ruim een jaar later en een miskraam verder, mis ik haar nog elke dag. Wij hebben samen een tattoo laten zetten als herinnering aan haar. Elke dag voel ik de pijn en de leegte, maar ik ben zo trots te mogen zeggen dat zij mijn dochter is, dat zij mij mama heeft gemaakt! Mijn dochter Emma Evelien Saadhoff*

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Natascha haar Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Annie
2 maanden geleden

Heel heel veel sterkte..

Shayenne
2 maanden geleden

Oh wat intens verdrietig dit!
Wederom onmenselijk dat zoiets moet gebeuren en de keuze die gemaakt moest worden.
Verschrikkelijk.. woorden schieten te kort.
Heel veel sterkte x


Papa Makkie - Livah*

Hey, hallo!

Makkie is de naam en ben trotse vader van 3 meiden.

Taleah van 9 jaar

Livah* van 7 jaar

Selah van 5 jaar

 

Ik ben dus sterrenouder!

22-12-2012 is Livah Bedina Juliana doodgeboren.

Na een zwangerschap van 39 weken en 3 dagen.

Die dag staat forever gegraveerd op mijn netvlies.

Ik neem je mee..

 

21-12-2012:

Ik zou die avond naar een kennis kijken die DJ is.

Alles voorbereidt maar toch was de ‘vibe’ anders.

Mijn vrouw zei: "Ik heb Livah sinds gister niet meer gevoeld maar dat komt goed. Kijk, hier is haar voetje...”

Maar iets in mij vertrouwde dit niet dus na lang aandringen toch de verloskundige gebeld.

Die kwam 20:00 uur aan en zei: “We gaan toch maar naar het ziekenhuis.”

Wij nog grappen en grollen dat Livah dan opeens beweegt en gewoon ons voor de gek hield.

Maar toen..

20:31 uur: Alles werd blur, mijn vrouw was aan het schreeuwen en huilen.

“Uw dochter is er niet meer..” werd er vertelt.

Sta je dan, vastgenageld aan de grond, tranen over je wangen.

Ongeloof, woede, verdriet, alles wat je maar kan bedenken.

Ze is er niet meer. Onze Livah is er niet meer.

Hoe? Wat? Waarom? Hoezo?

Ik wou van alles kapot gooien, mensen verrot schelden, gillen, alles!!

Maar ik kon alleen maar huilen, samen met mijn vrouw, eindeloos huilen..

 

Dan moet je de familie bellen en ik als half Molukker heb een grote familie.

Ik belde m’n pa als eerst..

Ik: “Pap! Ze is er niet meer!”

Pa: “Gefeliciteerd jongen? Wat?”

Ik: “Ze is dood!”

Pa: “Geen geintjes Marc!”

Allebei: “Godverdomme…” 

Stilte.. Tranen..

En zo dan de gehele familie moeten bellen.

Iedereen feliciteert je als je belt, en dan intens verdriet. Ongeloof.

 

En dan gaat alles reten-snel.

Elke dag bezoek, familie komt langs, crematie regelen etc.

 

29-12-2012 - De crematie.

Ik moet ‘gewoon’ mijn kind wegbrengen. Hoe dan?

Volle zaal, ik kom binnen met het kistje, zelf draag ik haar en het geroezemoes werd omzet in ijskoude stilte..

Indrukken, verdriet.

De dienst gaat goed.

Speciaal liedje van mijn vrouw was ‘Land van oogjes dicht’ van Chantal Jansen en die van mij was ‘Stacey’ van Ben Saunders (vader-dochter relatie).

 

En nu? Zitten we dan. Hopeloos en moeten wij Taleah uitleggen dat haar zusje niet thuis komt. 😢

Maar dit hebben wij als gezin zelf goed getrokken.

Selah is erbij gekomen en ons gezin is nu compleet!

 

Livah zien wij vaak voorbijkomen in de vorm van een witte vlinder. Dit hebben de meisjes bedacht.

Soms komt Livah bij mij en dan knipoog ik en is het weer even goed.

De pijn en het verdriet gaat niet meer weg.

Maar dat is oké en geaccepteerd!

Je leert er mee leven. Hoe moeilijk het soms ook is. 

God geeft zijn zwaarste strijden aan zijn sterkste soldaten.

Trust me, I’m a fucking General!

 

Liefde en communicatie is the key!

 

Livah betekend Liefde voor altijd ♥️

 

Onder de foto's kan je een reactie achter laten en staat een directe link naar Makkie zijn Instagram pagina ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Natascha
3 maanden geleden

Wat een heftig verhaal, heb het tranen over mijn wangen gelezen. Kippenvel van top tot teen. En die witte vlinder, dat is ook voor ons een teken dat Emma* er even is. Even zichzelf laat zien. Prachtig gevoel! Stoer om ook als sterrenpapa van je te laten horen!

Shayenne - too soon jewelry
3 maanden geleden

Wat verschrikkelijk! Ik heb het met moeite gelezen. Maar de kracht van jou en jullie als gezin komt mooi naar voren.
Dikke knuffel


Mama Jerney - Lieve*

Onze grote droom kwam uit: WE ZIJN WEER ZWANGER!

Intens gelukkig en blij telde wij de weken. Fantaseren over leuke baby namen. Werd het een jongen of toch een meisje?

Ik was 15 weken zwanger en wij gingen voor een geslachtsecho. Wat waren wij zenuwachtig. De verloskundige zei ons dat wij een meisje kregen. Wat waren wij enorm trots op ons meisje! Alles zag er goed uit. Wel iets kleiner als normaal maar dat komt vaker voor werd ons verteld. Wij hoefde ons geen zorgen te maken. 

 

Het was nog 5 weken wachten tot de 20 weken echo. Wij konden daar niet op wachten en hebben met 17 weken zwangerschap een extra echo gekocht,. Het was net voor kerst en wij vonden het enorm fijn om even naar ons meisje te kijken en met een heel fijn gevoel de kerstdagen en het nieuwjaar in te gaan. Ook op die echo was het allemaal goed en hoefde wij ons geen zorgen te maken over iets.

 

Maar toen was daar de 20 weken echo. Wat kan er nu nog misgaan? 3 weken geleden was alles nog in orde. Opeens stortte onze wereld in. De 20 weken echo zag er enorm slecht uit. Bijna tot geen vruchtwater en ze was veel te klein. Wij werden door gestuurd naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht.

 

Elke 2 weken naar weer naar Utrecht voor een groei echo. Mijn man, onze dochter en ik hebben enorm veel testen moeten doen. Het enige wat eruit was gekomen is dat de navelstreng niet goed was (bleek achteraf 1 extra draadje te zitten waardoor de navelstreng niet goed genoeg zijn werk kon doen en bij elke hartslag dat ons meisje had kon de navelstreng even geen zuurstof en voeding geven.) Voor de rest waren mijn partner en ik gezond en had onze dochter ook geen afwijkingen of iets geks.

 

Elke 2 weken was ze amper iets gegroeid waardoor haar achterstand steeds groter werd. Met 23 weken zwangerschap is ons de keuze gesteld om de zwangerschap af te breken. Wij konden dat niet over ons hart verkrijgen. Wat als ze wél gewoon op één of andere manier gezond ter wereld zou komen? Dan heb je je leven lang spijt. Wij hebben geleefd in een rollercoaster, enorm veel verdriet gevoeld, enorm veel pijn, enorme angst. Weer kregen we een groei echo, waar we zagen dat haar hartje al minder ging kloppen en ze in 2 weken tijd helemaal niets meer gegroeid was. Er volgende een gesprek met een gyneacheloog in Utrecht. Daar kregen wij te horen dat ons meisje geen kans meer had op leven en dat wij moesten afwachten tot dat ze zou komen te overlijden. Wij wisten niet hoe we moesten reageren en zijn naar huis gereden. Hebben allebei alleen maar gehuild op de terug weg naar huis. Waarom over komt óns dit nu weer? Er gaan op dat moment zoveel vragen door je hoofd. Wat heb ik verkeerd gedaan? Had ik dit misschien toch anders moeten doen?Ik weet dat ons meisje 7 weken lang keihard gevochten heeft voor haar leventje! Toen wij hoorde dat ze geen kans meer had op leven ben ik zelf ook gaan stoppen met vechten. Want waarom zou je vechten voor iets wat geen kans meer heeft?

 

3 dagen later stonden mijn man en ik onder de douche waarop mijn man zegt: "Ik heb zo’n onrustig gevoel in m'n lichaam.." Waarop ik antwoordde dat ik precies het zelfde voelde. Ik ben gelijk gaan bellen met mijn verloskundige die in mijn woonplaats gevestigd zit. Wij mochten gelijk langs komen. Ze deed de doppler op mijn buik en ging opzoek naar haar hartje. Het enige wat wij hoorde was mijn hartslag. Er volgde een echo en daar werd duidelijk dat ons meisje is overleden. Intens verdrietig waren wij. Wij moesten gelijk gaan schakelen. Want we moesten haar begrafenis nog regelen naast het feit dat ik ook nog gewoon moest gaan bevallen.

 

4 dagen later kon ik in het ziekenhuis terecht om te gaan bevallen. Mijn weeën werden opgewekt en ondertussen waren onze beste vrienden de begrafenis aan het regelen voor onze dochter zodat wij ons konden concentreren op de bevalling en wij in alle rust afscheid konden gaan nemen zonder dat wij over de begrafenis moesten nadenken. De tijd tikte verder en ik had om 21.00 uur  nog geen weeën waarop ik een slaap prik gekregen had om te slapen zodat wij de volgende dag verder konden gaan. Om 22.00 uur kreeg ik buikpijn en moest ik om de 5 minuten plassen. Heel vervelend trouwens als je helemaal plat gespoten bent om te gaan slapen en om de 5 minuten wilt plassen. Ik was zo wazig. Maar toen werd de buikpijn steeds heftiger en heftiger waarop de arts zei: "Je hebt al 10 cm ontsluiting." Toen moest ik dus gaan bevallen. Iets waar wij enorm tegenop keken. Hoe groot zou ze zijn? Hoe zou ze eruit zien? Zal ze al helemaal af zijn? Haar benen kwamen eerst en toen opeens stopte mijn weeën. Haar hoofdje zat nog vast. Er stonden opeens 5 mensen aan m’n bed. 3 mensen probeerde mij een infuus te prikken wat na 5 keer prikken eindelijk een keer lukte. Na een half uur kwamen de weeën eindelijk weer op gang en werd onze dochter Lieve geboren. Helaas hebben wij haar niet levend mee mogen maken.

 

Wat was ze mooi, zo volmaakt alles was af. Er werden hand en voet afdrukken gemaakt van haar gemaakt en ik wou even bijkomen van alles en ging even douchen. Wat hebben wij lang naar haar gekeken en hoe langer je keek hoe mooier ze werd. Wat een liefde voel je dan voor je kindje. 

De volgende ochtend kwam Stichting Still foto's maken. Wat waren wij verdrietig maar blij tegelijk dat iemand onze Lieve kwam vastleggen.

 

Er ging bijna 1 week voorbij voor dat ons meisje naar haar rustplek gebracht werd. We konden haar elke dag opzoeken en zolang als we wilden. Zo fijn was dat. Elke dag werd het steeds pijnlijker, het besef dat je haar nooit meer zou zien, aanraken, kussen, knuffelen. Het verdriet en gemis word steeds groter.

Toen kwam haar begrafenis. Een enorm mooi en waardevolle afscheid. Het was koud en winderig buiten. Wij liepen naar haar plekje op de begraafplaats toen ineens de wind ging liggen en de zon begon te schijnen. Zou er dan toch iets zijn tussen hemel en aarde? Ow meisje, er waren zoveel mensen op jouw afscheid. Iedereen keek zo uit naar jouw komst! En wij natuurlijk het aller meest! Nu dragen wij jou in ons hart voor altijd! Wat missen papa en mama jou. Ons hart is gebroken. Maar we moeten door en positief naar de toekomst kijken. Hoe moeilijk dat soms ook is. Elke dag laat ik weer een traan. 


Ik zou willen dat we jou nog heel even vast konden houden en je nooit meer hoeven los te laten. Je laten weten dat we enorm veel van je houden. Een dikke kus geven. Elke dag even naar je kijken. Je mooie voetjes. Je mooie handjes. Je was zo mooi en zo volmaakt. Je hebt enorm gevochten en wij zijn enorm trots op jou. Jij bent onze ster die aan de hemel straalt.

 

Onder de foto's staat een directe link naar Jerney haar Instagram pagina en kan je een reactie achter laten ❥.

*


Reactie plaatsen

Reacties

Lot
3 maanden geleden

Ik heb jullie verhaal met tranen in mijn ogen zitten lezen 😢😢 ik heb veel respect voor je dat je dit wil delen en wens jullie heel veel sterkte 🦋🦋🦋💖💖💖